św. Małgorzata Bays

Dom, praca i pierwsza szkoła wiary

Święta Małgorzata Bays urodziła się 8 września 1815 roku w La Pierraz, w gminie Siviriez, w kantonie Fryburg w Szwajcarii. Była drugim z siedmiorga dzieci Pierre’a-Antoine’a Baysa i Marie-Joséphine Morel. Jej rodzina żyła skromnie, utrzymując się z pracy na roli, ale dom, w którym dorastała, dawał jej mocne oparcie religijne.

Nie zdobyła wysokiego wykształcenia. Uczyła się kilka lat w szkole, a później przygotowała się do zawodu szwaczki. Ta prosta praca stała się dla niej sposobem utrzymania, ale także drogą do ludzi. Szyła w domu i u rodzin z sąsiedztwa, a tam, gdzie pracowała, potrafiła wnosić spokój, modlitwę i życzliwą obecność.

Świecka kobieta w sercu parafii

Małgorzata nie wyszła za mąż i nie wstąpiła do klasztoru, choć taka możliwość pojawiała się w jej życiu. Wybrała pozostanie w swoim środowisku. Chciała służyć Bogu tam, gdzie mieszkała, a więc w rodzinie, wśród sąsiadów, w parafii i przy ludziach, którzy potrzebowali pomocy.

Od około dwudziestego roku życia gromadziła dzieci w swoim domu i uczyła je katechizmu. Była dla nich kimś więcej niż nauczycielką religii. Przekazywała wiarę prostym językiem, z cierpliwością i czułością, dzięki czemu szczególnie najmłodsi czuli się przy niej bezpiecznie. Pomagała także młodym kobietom przygotować się do przyszłych obowiązków rodzinnych, odwiedzała chorych, towarzyszyła umierającym i wspierała ubogich.

W relacjach z innymi miała wyczucie i trzeźwy osąd. Mimo skromnego wykształcenia uchodziła za osobę inteligentną, zdolną szybko rozpoznać sytuację i dobrze ocenić charakter człowieka. Nie znosiła obmowy. Uczyła, że jeśli czegoś się nie widziało, nie należy o tym mówić, a jeśli się widziało, to często lepiej zachować milczenie.

Franciszkańska droga bez opuszczania świata

22 lutego 1860 roku Małgorzata Bays wstąpiła do Trzeciego Zakonu św. Franciszka z Asyżu, dziś znanego jako Franciszkański Zakon Świeckich. Nie zmieniła przez to miejsca życia ani codziennych obowiązków. Franciszkański duch ubóstwa, prostoty i pokoju pogłębił jednak to, czym żyła już wcześniej. W centrum jej dnia była Msza święta. To z Eucharystii czerpała siłę do pracy, modlitwy i służby. W niedziele dłużej pozostawała w kościele, modliła się przed Najświętszym Sakramentem, odprawiała Drogę Krzyżową i odmawiała różaniec. Chętnie pielgrzymowała pieszo do sanktuariów maryjnych, często podejmując długą i męczącą drogę.

Ta modlitwa nie oddalała jej od ludzi. Przeciwnie, im mocniej trwała przy Bogu, tym uważniej widziała potrzeby innych. Wprowadzała w parafii dzieła misyjne, pomagała w szerzeniu dobrej prasy katolickiej i troszczyła się o ubogich, których nazywała „ulubieńcami Boga”.

Cierpienie, uzdrowienie i stygmaty

Około trzydziestego piątego roku życia Małgorzata zachorowała na raka jelit. Choroba i sposób leczenia były dla niej bardzo trudnym doświadczeniem. Prosiła Maryję o uzdrowienie, ale także o inną formę cierpienia, która pozwoliłaby jej ściślej uczestniczyć w męce Chrystusa.

8 grudnia 1854 roku, w dniu ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny, została uzdrowiona. Od tego czasu jej życie nabrało wyraźnie mistycznego rysu. W piątki, około godziny piętnastej, przeżywała tajemnicze cierpienia związane z męką Jezusa. Doświadczała ekstaz, wizji i stygmatów, które starała się ukrywać przed ciekawością ludzi.

Kościół podchodził do tych zjawisk ostrożnie. Biskup Fryburga polecił ich zbadanie, a konsultacja medyczna miała potwierdzić mistyczny charakter przeżyć. Jednak w życiu Małgorzaty najważniejsze nie były nadzwyczajne znaki, lecz wierność modlitwie, pracy, rodzinie, parafii i ludziom, którzy przychodzili do niej po pomoc.

Ostatnie lata i śmierć w Siviriez

W ostatnich latach cierpienie Małgorzaty stawało się coraz mocniejsze. Przyjmowała je bez skargi, w duchu zawierzenia Bogu. Pragnęła umrzeć w święto Najświętszego Serca Pana Jezusa. Zmarła w piątek 27 czerwca 1879 roku, o godzinie piętnastej, w Siviriez. Dla wielu mieszkańców okolicy jej śmierć była odejściem osoby, którą już za życia uważali za świętą.

Jej doczesne szczątki najpierw spoczęły na cmentarzu w Siviriez, a później zostały przeniesione do kościoła parafialnego. Pamięć o niej nie wygasła. Wierni wracali do jej prostego życia, widząc w nim świadectwo kobiety, która nie dokonała rzeczy głośnych, lecz pozwoliła, by Ewangelia przeniknęła każdą część jej dnia.

10 lipca 1990 roku papież Jan Paweł II zatwierdził dekret o heroiczności jej cnót. Ten sam papież beatyfikował ją 29 października 1995 roku w Rzymie. Papież Franciszek 15 stycznia 2019 roku zatwierdził cud przypisywany jej wstawiennictwu, a 13 października 2019 roku kanonizował Małgorzatę Bays w Watykanie.