św. Wincencja Gerosa

Dzieciństwo w Lovere i pierwsza szkoła wrażliwości

Święta Wincencja Gerosa przyszła na świat 29 października 1784 roku w Lovere, niedaleko Bergamo, nad jeziorem Iseo (Włochy). Na chrzcie otrzymała imię Maria Katarzyna. Pochodziła z zamożnej rodziny związanej z garbarstwem, dlatego od młodości znała zarówno codzienność pracy, jak i odpowiedzialność za majątek.

Już jako dziecko wyróżniała się pobożnością, prostotą i uważnością na ludzką biedę. Po ukończeniu szkoły podstawowej pomagała w rodzinnej firmie, ale jej dzień wyznaczała także modlitwa. Przed pracą i po niej szła do kościoła, szukając tam światła dla decyzji, które z czasem miały coraz bardziej kierować ją ku ubogim.

Choć dysponowała pieniędzmi, ziemią i domami, żyła bardzo skromnie. Ubierała się prosto, oszczędzała na sobie, jadła niewiele, a to, co mogła zachować, przeznaczała dla głodnych. Wojny, epidemie i niedostatek sprawiały, że w jej otoczeniu nie brakowało ludzi potrzebujących chleba, opieki i zwyczajnej ludzkiej obecności.

Zamożna dziedziczka po stronie ubogich

Po śmierci rodziców Maria Katarzyna została dziedziczką rodzinnego majątku. Nie potraktowała go jednak jako okazji do wygodnego życia. Podnosiła wynagrodzenie pracownikom, wspierała ubogich, zapraszała do domu potrzebujące matki i dzieci, przygotowywała posiłki dla tych, którzy nie mieli czym nakarmić rodziny.

W Lovere zaczęto nazywać ją „ciocią”, bo jej pomoc nie miała tonu wyższości. Była bliska, dyskretna i praktyczna. Chodziła tam, gdzie brakowało jedzenia, pokoju i nadziei. Odmówiła także propozycji małżeństwa, ponieważ coraz wyraźniej rozumiała, że chce oddać życie Bogu i ludziom najbardziej bezbronnym w imię zasady: mniej dla siebie, więcej dla tych, którzy nie mają prawie nic.

Spotkanie z Bartłomieją Capitanio

W 1824 roku Maria Katarzyna spotkała Bartłomieję Capitanio, młodszą od siebie kobietę o podobnej wrażliwości i odważnych planach apostolskich. Bartłomieja pragnęła troszczyć się o chore ubogie osoby oraz zapewniać edukację dzieciom z biednych rodzin. Maria Katarzyna, choć była nieśmiała i często uważała się za osobę niezdolną do większych dzieł, zgodziła się wesprzeć te zamierzenia swoimi środkami i pracą.

Zaczęły skromnie, od małej kaplicy i pierwszych dzieł miłosierdzia. Z czasem ich zaangażowanie nabrało wyraźniejszego kształtu. Dzięki zachęcie miejscowego kapłana, ks. Angela Bosio, Maria Katarzyna nabyła budynek, który przeznaczono na szpital. Tak rodziło się dzieło, które miało objąć opieką chorych, sieroty, dzieci pozbawione nauki i ludzi zepchniętych na margines.

Siostry Miłości z Lovere

Około 1832 roku Maria Katarzyna Gerosa i Bartłomieja Capitanio dały początek Zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia Świętych Bartłomiei Capitanio i Wincencji Gerosa (łac. Suore di Carità delle Sante Capitanio e Gerosa), znanemu też jako Siostry Miłości z Lovere lub jako Siostry Dzieciątka Maryi (wł. Suore di Maria Bambina) Gdy Maria Katarzyna wstąpiła do powstającej wspólnoty, przyjęła imię Wincencja.

Siostry zajmowały się chorymi ubogimi, prowadziły działalność wychowawczą, otwierały sierocińce, wspierały dziewczęta i rodziny. Wincencja wnosiła do tego dzieła nie tylko środki materialne, ale także cichą wytrwałość, która okazała się szczególnie potrzebna po śmierci Bartłomiei Capitanio, która miała miejsce w 1833 roku. Wincencja Gerosa została wtedy sama wobec odpowiedzialności, której się obawiała. Mimo niepewności i własnej nieśmiałości nie porzuciła dzieła. Prowadziła je dalej aż do śmierci.

Rozwój dzieła i ostatnie lata

Za życia Wincencji wspólnota rozwinęła się szybko. W ciągu kilku lat powstało ponad dwadzieścia placówek, a siostry zaczęto zapraszać do różnych miejsc Lombardii, Trydentu i Wenecji Euganejskiej, zwłaszcza tam, gdzie ubóstwo, choroby i epidemie wymagały pilnej pomocy.

W 1841 roku zgromadzenie uzyskało definitywną aprobatę papieską. Dla Wincencji był to ważny znak, że dzieło, które zaczęło się tak skromnie, znalazło swoje miejsce w Kościele.

Święta Wincencja Gerosa zmarła 28 czerwca 1847 roku w Lovere po dłuższej chorobie. Została beatyfikowana 7 maja 1933 roku przez papieża Piusa XI, a kanonizowana 18 maja 1950 roku przez papieża Piusa XII. Jej pamięć trwa szczególnie w Lovere, mieście, w którym się urodziła, pracowała, cierpiała i zmarła.