bł. Maria od św. Henryka de Justamond

Pochodzenie i rodzina

Błogosławiona Małgorzata Eleonora de Justamond urodziła się 12 stycznia 1746 roku w Bollène we Francji. Pochodziła z rodziny szlacheckiej, znanej nie tylko z wysokiej pozycji społecznej, lecz także z głębokiej religijności. W jej domu nie brakowało powołań zakonnych. Jedna z ciotek była urszulanką, starsza siostra wstąpiła do urszulanek w Pernes, a druga siostra Magdalena Franciszka (w zakonie Magdalena od Najświętszego Sakramentu) została cysterką w klasztorze św. Katarzyny w Awinionie.

Wstąpienie do klasztoru

W 1764 roku Małgorzata Eleonora wstąpiła do klasztoru cysterek św. Katarzyny w Awinionie. Była to wspólnota o długiej i cenionej tradycji, sięgającej XIII wieku. Rozpoczynając nowicjat, przyjęła imię zakonne Maria od św. Henryka, a 12 stycznia 1766 roku złożyła profesję uroczystą. Kilka lat później przeżyła także radość związaną z wstąpieniem do tego samego klasztoru swojej siostry Magdaleny Franciszki, która poszła tą samą drogą.

Życie zakonne i czas próby

Przez wiele lat Maria od św. Henryka żyła rytmem modlitwy, reguły i wspólnoty. Jej życie nie zapowiadało dramatu, który przyniesie rewolucja francuska. Sytuacja zmieniła się pod koniec 1790 roku, kiedy rewolucjoniści naruszyli klauzurę klasztoru. Siostry Justamond wróciły wtedy do rodzinnego Bollène, a następnie dołączyły do innych zakonnic wypędzonych ze swoich klasztorów, które mimo zakazów starały się dalej żyć wspólnie i zachować wierność powołaniu.

Aresztowanie i wyrok

2 maja 1794 roku Maria od św. Henryka została aresztowana razem z innymi siostrami. Przed sądem przedstawiono ją jako kobietę około czterdziestosiedmioletnią, dawną szlachciankę, pochodzącą z Bollène i mieszkającą wcześniej w klasztorze św. Katarzyny w Awinionie. Rewolucyjny trybunał uznał ją za kontrrewolucjonistkę, ponieważ miała głosić poglądy monarchiczne. W rzeczywistości jednak jej winą była przede wszystkim wierność wierze i zakonnej tożsamości.

Męczeńska śmierć

Bł. Maria od św. Henryka de Justamond została skazana na śmierć 12 lipca 1794 roku i jeszcze tego samego dnia weszła na szafot. Choć pochodziła z rodziny zamożnej i szlacheckiej, nie szukała żadnych przywilejów ani wyjątkowego traktowania. Prześladowania, przymusowe opuszczenie klasztoru, ubóstwo i groźba śmierci nie złamały jej wewnętrznej stałości. Jej śmierć wpisała się w męczeństwo 32 sióstr zakonnych nazwanych Męczennicami z Orange. Ich proces beatyfikacyjny rozpoczęto na początku XX wieku, a papież Pius XI ogłosił wszystkie Męczennice z Orange błogosławionymi 10 maja 1925 roku. W niektórych opracowaniach wspomnienie tej grupy podawane jest pod datą 9 lipca, zgodnie z dekretem beatyfikacyjnym, natomiast w polskiej tradycji liturgicznej częściej spotyka się datę 16 lipca.