bł. Maria Fortunata Viti

Trudne dzieciństwo i odpowiedzialność za rodzinę

Błogosławiona Maria Fortunata Viti, a właściwie Anna Felicia Viti, urodziła się 10 lutego 1827 roku w Veroli niedaleko Frosinone we Włoszech. Była córką Luigiego Vitiego i Anny Bono. Dorastała w licznej rodzinie, której sytuacja z czasem stawała się coraz trudniejsza.

Ojciec, niegdyś zamożny właściciel majątku, przez nadużywanie alkoholu i zamiłowanie do hazardu doprowadził rodzinę do ubóstwa. Kiedy Anna miała zaledwie 14 lat, zmarła jej matka. Dziewczyna musiała wówczas przejąć wiele domowych obowiązków i pomagać w opiece nad ośmiorgiem rodzeństwa. Aby zapewnić rodzinie środki do życia, podejmowała również pracę jako służąca. Wśród codziennych trosk niewiele czasu pozostawało jej na własne plany. Mimo trudności starała się także zachować szacunek wobec ojca, którego zachowanie było dla najbliższych źródłem wielu cierpień.

Powołanie do życia benedyktyńskiego

Przełom nastąpił, gdy Anna Felicia miała 24 lata. Dnia 21 marca 1851 roku wstąpiła do klasztoru benedyktynek Santa Maria de’ Franconi w rodzinnym Veroli, przyjmując imię Maria Fortunata. Nie umiała czytać ani pisać, ponieważ trudna sytuacja rodzinna pozbawiła ją możliwości zdobycia wykształcenia. Nie mogła więc dołączyć do mniszek chórowych, które uczestniczyły w pełnym sprawowaniu modlitwy liturgicznej wspólnoty. Została siostrą konwerską, poświęcającą się przede wszystkim pracom służebnym.

Nie traktowała jednak swojego miejsca w klasztorze jako przeszkody na drodze do świętości. Pragnęła całym życiem odpowiedzieć na Boże powołanie, a najprostszą drogą do tego celu stały się dla niej pokora, posłuszeństwo i sumienne wykonywanie powierzonych obowiązków.

Ponad 70 lat modlitwy i pracy

Przez kolejne dziesięciolecia siostra Maria Fortunata prowadziła życie niemal całkowicie ukryte przed światem. Zajmowała się przede wszystkim klasztorną garderobą. Przędła, szyła, prała i cerowała odzież, troszcząc się o codzienne potrzeby wspólnoty. Jej dzień rozpoczynał się już około godziny trzeciej trzydzieści nad ranem. Praca wymagała cierpliwości i wysiłku, a kolejne lata przynosiły podobne zajęcia. Maria Fortunata wykonywała je jednak z wielką starannością, łącząc obowiązki z modlitwą i szczególnym nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu.

Za spokojnym usposobieniem zakonnicy kryły się również trudne doświadczenia duchowe. Przeżywała okresy oschłości, wewnętrznych zmagań i poczucia oddalenia od Boga. Nie porzucała jednak modlitwy ani codziennych obowiązków. Wytrwałość pozwalała jej zachować wierność powołaniu także wtedy, gdy nie towarzyszyło jej duchowe pocieszenie. Nigdy nie pełniła ważnych funkcji we wspólnocie. Jej życie nie obfitowało w wydarzenia, które zwracałyby uwagę otoczenia. Siostry i osoby mające z nią kontakt zapamiętały jednak jej skromność, pogodę ducha oraz głębokie przywiązanie do Boga.

Śmierć i beatyfikacja Marii Fortunaty Viti

Maria Fortunata Viti zmarła 20 listopada 1922 roku w Veroli, mając 95 lat. Za murami klasztoru spędziła ponad siedemdziesiąt lat. Po śmierci pochowano ją we wspólnej mogile, podobnie jak inne zakonnice. Z czasem zaczęły pojawiać się świadectwa łask przypisywanych jej wstawiennictwu. Rosnąca pamięć o pokornej benedyktynce doprowadziła do podjęcia starań o wyniesienie jej na ołtarze.

Podczas uroczystości beatyfikacyjnej papież Paweł VI wskazał pokorę jako najważniejszy rys duchowości Marii Fortunaty. Podkreślił, że właśnie w prostocie, skromności i wiernym wypełnianiu codziennych obowiązków wyraziła się jej wielkość. 8 października 1967 roku papież Paweł VI ogłosił Marię Fortunatę Viti błogosławioną. Jej wspomnienie liturgiczne przypada 20 listopada, w rocznicę śmierci.