bł. Bolesław Strzelecki

Dzieciństwo, nauka i droga do kapłaństwa

Błogosławiony Bolesław Strzelecki urodził się 10 czerwca 1896 roku w Poniemoniu, w guberni suwalskiej (Polska). W 1908 roku wraz z rodziną zamieszkał w Kuźni, na terenie parafii Jastrząb. Uczył się w Szydłowcu, Warszawie i Radomiu, a później w Seminarium Duchownym w Sandomierzu. Jeszcze przed święceniami skierowano go na studia na Uniwersytecie Warszawskim. Zanim został kapłanem, jako diakon pełnił posługę w Ostrowcu Świętokrzyskim. Święcenia kapłańskie przyjął 21 grudnia 1918 roku z rąk bp. Pawła Kubickiego, a studia ukończył w 1923 roku doktoratem z prawa kanonicznego.

Radom – miejscem jego codziennej służby

Najważniejszym miejscem posługi ks. Bolesława Strzeleckiego był Radom. Pracował tam jako prefekt wielu szkół i wikariusz w kościele św. Katarzyny. Spowiadał siostry zakonne, był kapelanem więzienia, angażował się w harcerstwo i różne formy pracy społecznej. Z czasem powierzano mu kolejne odpowiedzialne zadania. W 1935 roku został rektorem kościoła Świętej Trójcy w Radomiu i odnowił tę świątynię. W 1939 roku otoczył duszpasterską opieką także kościół garnizonowy, a rok później otrzymał nominację na proboszcza parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Radomiu, gdzie trwała budowa kościoła parafialnego.

„Ojciec ubogich” i „św. Franciszek z Radomia”

To jednak nie urzędy ani funkcje najmocniej zapisały się w pamięci ludzi. Szczególnym rysem jego kapłaństwa była troska o biednych. Wokół ks. Bolesława gromadzili się ubodzy, dzieci, ludzie poranieni przez codzienność i ci, którzy szukali dobrego spowiednika. Chętnie słuchano jego kazań, bo mówił prosto, a zarazem z przekonaniem. Wdzięczni parafianie wypisywali na drzwiach jego mieszkania słowa: „Niech żyje ksiądz Strzelecki”, „Święty ksiądz”, „Ojciec ubogich”, „Przyjaciel dzieci”. Nieprzypadkowo nazywano go też „Radomskim św. Franciszkiem” albo „Świętym Franciszkiem z Radomia”. Te określenia nie były ozdobnikiem. Wyrastały z codziennego doświadczenia ludzi, którzy widzieli kapłana bliskiego potrzebującym.

Wojna, odwaga i drugie aresztowanie

Po wybuchu II wojny światowej ks. Bolesław Strzelecki nie wycofał się z pracy duszpasterskiej. Podnosił ludzi na duchu, pomagał potrzebującym, a według zachowanych przekazów ułatwiał także ucieczkę jeńcom wojennym. Po raz pierwszy został aresztowany 27 października 1939 roku. Po uwolnieniu działał jeszcze intensywniej. 6 stycznia 1941 roku wygłosił kazanie w kościele księży pallotynów na Młodzianowie w Radomiu. Odbiło się ono szerokim echem w mieście. Już następnego dnia został ponownie aresztowany. Stało się to po Mszy świętej, gdy rozdawał biednym chleb i tłuszcz. Zarzucono mu „nadużycie ambony”, ale w rzeczywistości przeszkadzał okupantowi właśnie dlatego, że nie przestał być kapłanem ludzi słabych i poniżonych.

Pobyt w Auschwitz

5 kwietnia 1941 roku trafił do obozu koncentracyjnego Auschwitz. Tam również nie zamknął się w swoim cierpieniu. Wspierał załamanych więźniów, tłumaczył im o miłości Boga, dodawał odwagi tym, którzy tracili sens dalszego życia. Żebrał o chleb, by oddawać go innym. Z tego powodu współwięźniowie przezywali go „Głodomorem”. W obozie pozostał sobą: kapłanem, który nie zatrzymuje niczego dla siebie. Nie ograniczał się do słów pocieszenia. Dzielił się tym, co zdobył, nawet jeśli sam był skrajnie wyczerpany.

Śmierć męczeńska i pamięć Kościoła

Pobity i wyniszczony głodem oraz torturami, zmarł 2 maja 1941 roku w szpitalu obozowym w Auschwitz. W relacjach współwięźniów pozostał jako człowiek, który nawet w obozowej rzeczywistości pomagał innym wierzyć, że człowieczeństwo nie musi zginąć. Bolesław Strzelecki należy do grona błogosławionych 108 Męczenników II wojny światowej, beatyfikowanych przez Jana Pawła II w Warszawie 13 czerwca 1999 roku. Martyrologium Romanum wspomina go w dniu śmierci (dies natalis).