bł. Dolores Rodriguez Sopena Ortega

Błogosławiona Dolores Rodriguez Sopena Ortega (pełne imiona chrzcielne i nazwisko w oryginalnej pisowni María Dolores Rodríguez Sopeña Ortega), urodziła się 30 grudnia 1848 roku w Vélez-Rubio w prowincji Almería (Hiszpania). Była czwartym z siedmiorga dzieci w rodzinie Tomasza Rodríguez Sopeña a – prawnika i sędziego – oraz Nicolasy Ortega Salomón. Z racji zawodu ojca rodzina często zmieniała miejsce zamieszkania, dlatego już od najmłodszych lat Dolores poznawała różne środowiska społeczne i ludzkie losy, ucząc się empatii oraz otwartości.

Już w dzieciństwie przeszła poważną operację oczu, która trwale osłabiła jej wzrok. Pomimo tego nie pozostała zamknięta w sobie. Wręcz przeciwnie, doświadczenie cierpienia jeszcze bardziej uwrażliwiło ją na potrzeby innych. Co więcej, jako młoda dziewczyna wyraźnie dystansowała się od życia towarzyskiego i konwenansów typowych dla wyższych sfer. Zamiast salonów wybierała spotkania z ubogimi, chorymi i zapomnianymi.

Gdy rodzina mieszkała w Madrycie, aktywnie włączyła się w działalność charytatywną. Pracowała jako katechetka w szkołach niedzielnych, szpitalach, a nawet w więzieniu dla kobiet – co w realiach XIX wieku stanowiło odważny i rzadki wybór dla świeckiej kobiety. Następnie pobyt w Portoryko oraz na Kubie jeszcze wyraźniej ukierunkował jej drogę apostolską. W Santiago de Cuba opiekowała się chorymi w szpitalach, prowadziła działalność edukacyjną na ubogich przedmieściach i konsekwentnie docierała do tych, którzy utracili nadzieję.

Po śmierci matki, która miała miejsce w 1877 roku, Maria Dolores wróciła do Hiszpanii. Kilka lat później, po odejściu ojca, rozważała życie zakonne. Szybko jednak odkryła, że jej powołanie realizuje się nie w klauzurze, lecz pośród ludzi. Dlatego z jeszcze większym zaangażowaniem poświęciła się apostolstwu świeckich, zwłaszcza w środowisku robotniczym.

Naturalnym owocem tej drogi stało się założenie Stowarzyszenia Apostolstwa Świeckiego – dzieła nowatorskiego, które wyprzedzało swoją epokę, podkreślając aktywną rolę świeckich w Kościele i życiu społecznym. Równocześnie powstały tzw. „Dzieła Nauczania”, późniejsze Ośrodki dla Robotników.

Podczas jubileuszowej pielgrzymki do Rzymu w 1900 roku María Dolores doszła do przekonania, że jej dzieła potrzebują trwałego zaplecza zakonnego. W ten sposób narodziła się idea zgromadzenia, które miało nie tylko prowadzić rozwijające się inicjatywy apostolskie, lecz także sprawować duchową opiekę nad Stowarzyszeniem Apostolstwa Świeckiego. Miejscem narodzin zgromadzenia, nazwanego Instytutem Panien Katechetek (dzisiejszy Instytut Katechetyczny Dolores Sopeña), stała się Loyola. W 1901 roku, po rekolekcjach opartych na duchowości ignacjańskiej, powstał pierwszy zarys konstytucji, zatwierdzony w pełnej formie przez Piusa X w 1907 roku.

Maria Dolores Rodriguez Sopena potrafiła w harmonijny sposób łączyć głęboką duchowość z konkretnym działaniem. Towarzyszyła więźniom, chorym, kobietom wykluczonym społecznie i robotnikom, pokazując, że świętość rodzi się w codziennym trudzie, wierności Ewangelii i miłości bliźniego.

Zmarła 10 stycznia 1918 roku w Madrycie, pozostawiając po sobie dzieło żywe i dynamiczne. Kościół katolicki, uznając heroiczność jej cnót, beatyfikował ją 23 marca 2003 roku. Uroczystości na Placu Świętego Piotra w Rzymie przewodniczył papież Jan Paweł II. Nowe Martyrologium Romanum wspomina ją 10 stycznia.