bł. Petra od św. Józefa Pérez Florido

Dzieciństwo naznaczone stratą

Błogosławiona Petra od św. Józefa (w świecie Ana Josefa Pérez Florido) urodziła się 7 grudnia 1845 roku w Valle de Abdalajís w prowincji Malaga w Hiszpanii. Jej rodzicami byli José Pérez Reina i María Florido González. Gdy Ana miała zaledwie trzy lata, zmarła jej matka, dlatego ważną rolę w wychowaniu dziewczynki przejęła pobożna babka ze strony ojca. Już w młodości szczególne miejsce w jej pobożności zajmowali Maryja i św. Józef. Stopniowo dojrzewało w niej także pragnienie poświęcenia życia Bogu. Małżeństwo nie pociągało jej, choć rodzina nie od razu akceptowała zamiar wyboru życia zakonnego.

Powołanie, na które musiała czekać

Ana chciała wstąpić do Małych Sióstr Ubogich, jednak spotkała się ze sprzeciwem rodziny. Dopiero w 1872 roku ojciec zaakceptował jej decyzję i pozwolił jej szerzej zaangażować się w pomoc potrzebującym. Po jego śmierci 11 stycznia 1875 roku mogła jeszcze pełniej poświęcić się tej pracy. Opiekowała się ludźmi starszymi i pozostawionymi bez wsparcia, troszczyła się o ich podstawowe potrzeby, a gdy brakowało środków, sama zdobywała żywność i potrzebne rzeczy. Jej zaangażowanie szybko zostało dostrzeżone. 19 marca 1875 roku powstał dom przeznaczony dla osób starszych, nazywany Portykiem Betlejem. Do Any zaczęły dołączać inne kobiety, które chciały razem z nią służyć najbardziej bezbronnym.

Poszukiwanie właściwej drogi zakonnej

Pragnienie konsekracji doprowadziło Anę i jej towarzyszki do wspólnoty mercedariuszek. W 1877 roku przyjęły strój nowicjuszek Mercedariuszek Miłosierdzia, a Ana została później skierowana do pracy w szpitalu w Vélez-Málaga. Nie odnalazła jednak w tej formie życia swojej ostatecznej drogi. Opuściła wspólnotę i oddała się do dyspozycji biskupa Malagi. Nie oznaczało to rezygnacji z powołania, lecz dalsze jego rozeznawanie. Z czasem dojrzewała myśl o nowym zgromadzeniu, którego zadaniem miała być opieka nad ludźmi pozostawionymi bez rodziny i pomocy.

Matki Opuszczonych

25 grudnia 1880 roku biskup Malagi wyraził zgodę na powstanie nowej wspólnoty. W następnych latach jej struktury stopniowo się umacniały, a w 1883 roku nastąpiło zatwierdzenie na szczeblu diecezjalnym. Ana przyjęła imię zakonne Petra de San José – Petra od św. Józefa. W centrum nowej rodziny zakonnej znalazła się służba osobom opuszczonym, szczególnie dzieciom, sierotom, chorym i ludziom starszym. 21 lipca 1891 roku zgromadzenie otrzymało aprobatę Stolicy Apostolskiej za pontyfikatu Leona XIII, a 15 października tego samego roku Matka Petra złożyła profesję wieczystą. Jej dzieło rosło. Powstawały domy opieki, sierocińce, szkoły i inne placówki przeznaczone dla osób potrzebujących.

Święty Józef w centrum duchowości

Nabożeństwo do św. Józefa nie było dla Matki Petry jedynie jednym z wielu elementów pobożności. Powierzała mu zakładane domy i kaplice, a jego opiekę traktowała jako ważny fundament całego dzieła. Szczególnym miejscem związanym z tą duchowością stało się sanktuarium San José de la Montaña w Barcelonie, otwarte w 1901 roku. Matka Petra rozwijała także działalność wydawniczą służącą szerzeniu nabożeństwa do św. Józefa. Jan Paweł II dzień po jej beatyfikacji przypomniał, że właśnie głębokie nabożeństwo do św. Józefa skłaniało ją do oddawania pod jego patronat domów i kaplic swojego zgromadzenia.

Ostatnie lata i śmierć w Barcelonie

Liczne podróże, zakładanie kolejnych dzieł i troska o rozwijającą się wspólnotę stopniowo odbijały się na zdrowiu Petry od św. Józefa. Chorowała między innymi na cukrzycę. Zmarła 16 sierpnia 1906 roku w Barcelonie, w domu przy sanktuarium San José de la Montaña. Miała prawie 61 lat. Jej szczątki pochowano 18 sierpnia, a w 1920 roku przeniesiono je do sanktuarium. Podczas wojny domowej w Hiszpanii, gdy w 1936 roku miejsce zostało splądrowane i podpalone, relikwie zaginęły. Po wielu latach odnaleziono je w 1983 roku. Po potwierdzeniu ich autentyczności zostały ponownie złożone w 1984 roku.

Beatyfikacja Matki Petry od św. Józefa

Proces prowadzący do uznania świętości jej życia trwał przez dziesięciolecia. 14 czerwca 1971 roku Paweł VI zatwierdził dekret o heroiczności cnót Petry od św. Józefa. Następnie uznano cud przypisywany jej wstawiennictwu – uzdrowienie Pastory López Moya z poważnych komplikacji związanych z porodem. Dekret dotyczący tego cudu ogłoszono w 1993 roku.

16 października 1994 roku na placu św. Piotra Jan Paweł II ogłosił Petrę od św. Józefa Pérez Florido błogosławioną. Podczas uroczystości papież przedstawił ją jako kobietę, która w ubogich i opuszczonych potrafiła dostrzegać obecność Boga, a miłość uczyniła zasadą swojego życia. Martyrologium Romanum wspomina ją jako dziewicę, która z wielką troską służyła samotnym osobom starszym i założyła Zgromadzenie Sióstr Matek Opuszczonych.