Pusycjusz

Święty Pusycjusz żył w IV wieku w Persji (współcześnie Iran), w okresie nasilonych prześladowań chrześcijan za panowania króla Szapura II (309–379). Zajmował wysokie stanowisko – kierował rzemieślnikami pracującymi na dworze królewskim. Funkcja ta zapewniała mu wpływy, uznanie oraz stabilność. Jednak mimo uprzywilejowanej pozycji nie ukrywał swojej wiary.

Wręcz przeciwnie, publicznie ją wyznawał i aktywnie wspierał wspólnotę chrześcijańską. Kiedy władca rozpoczął brutalne represje wobec duchownych i wiernych, Pusycjusz nie wycofał się w cień. Zamiast tego stanął po stronie prześladowanych. Szczególnie wymowny epizod z jego życia dotyczy kapłana Ananiasza. Duchowny, uwięziony i wyczerpany torturami, wahał się i był bliski wyrzeczenia się wiary. Właśnie wtedy Pusycjusz odważnie go umocnił. Przypomniał mu o obietnicach Chrystusa, o nadziei zmartwychwstania oraz o wiecznej nagrodzie dla tych, którzy wytrwają. Dzięki jego słowom kapłan odzyskał siłę i pozostał wierny aż do śmierci.

Jednak świadectwo odwagi nie pozostało bez konsekwencji. Władze szybko zareagowały. Aresztowano Pusycjusza i postawiono go przed sądem. Mimo presji nie wyparł się Chrystusa. Ostatecznie w Wielką Sobotę 341 roku został skazany na śmierć – przebito mu szyję mieczem. W ten sposób dołączył do licznego grona męczenników perskich, którzy oddali życie za wiarę i Chrystusa. Kościół wspomina świętego Pusycjusza 18 kwietnia. Jego kult rozwinął się zarówno na Wschodzie, jak i w tradycji łacińskiej, gdzie imię zapisano jako Pusicio.