św. Afra z Augsburga

Święta Afra żyła na przełomie III i IV wieku w Augsburgu, rzymskiej wówczas Augusti Vindelicum. Jej męczeństwo podczas prześladowań chrześcijan za panowania cesarza Dioklecjana uznaje się za historycznie wiarygodne, natomiast szczegóły dotyczące pochodzenia, nawrócenia i wcześniejszego życia pochodzą z przekazów spisanych kilka stuleci później.

Według tradycji Afra prowadziła wcześniej życie nierządnicy lub była związana z pogańskim kultem. Miała nawrócić się pod wpływem biskupa Narcyza, który znalazł schronienie w domu jej oraz jej matki Hilarii. Po przyjęciu wiary Afra zerwała z dawnym życiem i poświęciła się pomocy ubogim.

Podczas prześladowań została zatrzymana i wezwana do złożenia ofiary rzymskim bogom. Odmówiła, wyznając wiarę w Chrystusa. Późna tradycja podaje, że sędziowie próbowali wzbudzić w niej zwątpienie, przypominając jej wcześniejsze grzechy. Afra miała jednak odpowiedzieć, że ufa Bożemu miłosierdziu i przebaczeniu.

Około 304 roku poniosła śmierć męczeńską w pobliżu Augsburga. Według najbardziej rozpowszechnionej wersji została przywiązana do pala i spalona żywcem. Inne przekazy mówią o ścięciu, dlatego sposób jej śmierci nie jest całkowicie pewny. Diecezja augsburska potwierdza starożytność jej kultu, zaznaczając jednocześnie, że wiele szczegółów jej biografii pozostaje nieznanych.

Grób Afry otaczano czcią już w VI wieku. Około 565 roku odwiedził go poeta i późniejszy biskup Wenancjusz Fortunat. Relikwie świętej są dziś przechowywane w krypcie bazyliki Świętych Ulryka i Afry w Augsburgu.