bł. Archaniela Girlani

Błogosławiona Archaniela Girlani, znana przed wstąpieniem do zakonu jako Eleonora Girlani, urodziła się w 1460 roku w Trino, na północnych krańcach Piemontu (Włochy), w rodzinie szlacheckiej. Już od najmłodszych lat odznaczała się niezwykłą wrażliwością duchową, umiłowaniem ciszy oraz naturalnym pociągiem do modlitwy. Wychowywana przez siostry benedyktynki, wcześnie nauczyła się kontemplacji i wewnętrznego skupienia. Przez długi czas była przekonana, że to właśnie droga benedyktyńska stanie się jej powołaniem.

Jednak w decydującym momencie Bóg poprowadził ją inną ścieżką. Gdy Eleonora wyruszyła do klasztoru, koń, dotąd spokojny i posłuszny, nagle odmówił dalszej drogi. Młoda dziewczyna nie zlekceważyła tego znaku. Przeciwnie, odczytała go jako wyraźną interwencję Opatrzności. Z pokorą wróciła do domu i jeszcze gorliwiej oddała się modlitwie, pokucie oraz służbie bliźnim, prosząc Boga o jasność i prowadzenie.

Wkrótce jej modlitwa przyniosła owoce. Spotkanie z karmelitą stało się punktem zwrotnym w jej życiu. Eleonora rozpoznała w nim narzędzie Bożego planu i wraz z dwiema siostrami – Marią oraz Francescą, zwaną Scholastyką – w wieku zaledwie siedemnastu lat wstąpiła do klasztoru karmelitanek w Parmie. Podczas obłóczyn przyjęła imię Archaniela, które symbolicznie wyrażało jej całkowite oddanie sprawom nieba. Rok później złożyła śluby zakonne.

Od pierwszych lat życia zakonnego wyróżniała się duchową dojrzałością, roztropnością oraz głębokim życiem wewnętrznym. Dlatego powierzono jej funkcję przeoryszy klasztoru w Parmie. Następnie, z pełnym zaufaniem, Kościół powierzył jej jeszcze trudniejsze zadanie – założenie nowej wspólnoty w Mantui. Od 1492 roku kierowała klasztorem Santa Maria del Paradiso (Najświętszej Maryi Panny w Raju). Według dawnych kronik, pod jej przewodnictwem siostry żyły tak, jakby już przebywały w niebie, łącząc wierność regule z płomienną miłością Boga.

Błogosławiona Archaniela Girlani zasłynęła jako mistyczka obdarzona nadzwyczajnymi łaskami. Doświadczała głębokich ekstaz, długotrwałych uniesień duchowych, a także daru lewitacji i uzdrawiania. Szczególne miejsce w jej życiu zajmowała tajemnica Trójcy Świętej. To jej kontemplacji poświęcała długie godziny modlitwy, często tracąc kontakt z rzeczywistością na wiele godzin.

W trzecim roku przełożeństwa w Mantui zapadła na ciężką chorobę. Przyjęła ją z pokojem serca i całkowitym zawierzeniem Bogu. Umocniona sakramentami, z oczami utkwionymi w wizerunku Chrystusa Ukrzyżowanego, powtarzała słowa, które streszczały całe jej życie duchowe: Jezu, miłości moja.

Z tą modlitwą na ustach odeszła do Pana 25 stycznia 1495 roku, mając zaledwie trzydzieści trzy lata. Zgodnie z jej wolą pochowano ją w prostym, wspólnym grobie klasztornym. Trzy lata później, po jego otwarciu, odnaleziono jej ciało nienaruszone, emanujące wonią świętości. Wkrótce zaczęto doświadczać licznych łask za jej wstawiennictwem. Kult błogosławionej Archanieli został dokładnie zbadany przez Kościół, a papież Pius IX zatwierdził go 1 października 1864 roku.

Po kasacie klasztoru w Mantui relikwie Archanieli przeniesiono do rodzinnego Trino. Do dziś spoczywają w kościele św. Wawrzyńca, gdzie jej ciało, odziane w karmelitański habit, znajduje się w kryształowej trumnie. Martyrologium Romanum wspomina ją 25 stycznia (deis natalis), natomiast w zakonie karmelitańskim jej wspomnienie jest obchodzone 29 stycznia. Niektóre kalendarze wymieniają ją w dniu 13 lutego.