bł. Celestyna Faron

Błogosławiona Celestyna Faron, (w świecie Katarzyna Faron), przyszła na świat 24 kwietnia 1913 roku w Zabrzeży (Polska). Wzrastała w domu, w którym modlitwa i szacunek dla chrześcijańskich wartości stanowiły fundament codzienności. Jednak już jako pięcioletnie dziecko doświadczyła bolesnej straty śmierci matki. Od tej chwili dojrzewała szybciej niż rówieśnicy. Zamieszkała u wujostwa w Kamienicy i tam, otoczona troską, pogłębiała swoją relację z Bogiem.

Już w wieku siedmiu lat – jako jedyna w klasie – przystąpiła do I Komunii Świętej. Eucharystia stała się centrum jej życia. Co więcej, regularnie uczestniczyła w codziennej Mszy świętej, zatrzymywała się na adoracji i rozwijała szczególną więź z Matką Bożą. Od najmłodszych lat pragnęła żyć jak Maryja – w czystości, prostocie i całkowitym zawierzeniu.

Droga powołania

Gdy miała szesnaście lat, jasno odczytała powołanie do życia zakonnego. Dlatego 17 maja 1930 roku przekroczyła próg klasztoru Sióstr Służebniczek NMP Niepokalanie Poczętej w Starej Wsi. W nowicjacie otrzymała imię Celestyna. Pierwsze śluby złożyła 8 grudnia 1932 roku, a profesję wieczystą 15 września 1938 roku.

Następnie z oddaniem podjęła pracę wychowawczą. Ukończyła kursy pedagogiczne we Lwowie i Poznaniu, zdobyła dyplom wychowawczyni przedszkola, a także ukończyła kurs katechetyczny w Przemyślu. 24 stycznia 1938 roku rozpoczęła posługę w Brzozowie, gdzie zorganizowała ochronkę dla dzieci. Szybko powierzono jej także obowiązki przełożonej wspólnoty.

Czas próby – II wojna światowa

Kiedy wybuchła II wojna światowa, siostry w Brzozowie prowadziły ochronkę i kuchnię dla ubogich. Mimo okupacyjnego terroru s. Celestyna Faron nie przestała służyć najbardziej potrzebującym. Przeciwnie, jeszcze bardziej zaangażowała się w pomoc dzieciom i mieszkańcom miasta. Jednocześnie nie ukrywała swojej patriotycznej postawy.

W 1942 roku gestapo wezwało ją na przesłuchanie pod zarzutem współpracy z partyzantami. Mogła się ukryć. Mogła wyjechać. Jednak wybrała odpowiedzialność za siostry i dzieło, które prowadziła. Ma kto cierpieć, to wolę ja – odpowiedziała tym, którzy radzili jej ucieczkę. Dobrowolnie zgłosiła się na posterunek. Już nie wróciła.

Auschwitz – numer 27989

Najpierw więziono ją w Jaśle i Tarnowie. Następnie, 6 stycznia 1943 roku, trafiła do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. Otrzymała numer 27989. Pracowała przy kopaniu rowów. Stała godzinami w lodowatej wodzie, wycieńczona głodem i chorobą. A jednak nawet tam nie przestała kochać. Dzieliła się chlebem, podtrzymywała współwięźniarki na duchu, modliła się. Świadkowie podkreślali jej niezwykły spokój i pogodę ducha.

W kwietniu 1943 roku ciężko zachorowała na tyfus. Trafiła do obozowego rewiru. Siostra Celestyna Faron zmarła 9 kwietnia 1944 roku, w noc Zmartwychwstania Pańskiego, około godziny 22.00. Jej ciało spalono w krematorium. Beatyfikował ja w grupie 108 Męczenników II wojny światowej 13 czerwca 1999 roku Ojciec Święty Jan Paweł II. Martyrologium Romanum wspomina s. Celestynę w dniu śmierci (dies natalis). Natomiast liturgiczne wspomnienie jest obchodzone 12 czerwca.

Ofiara złożona z miłości

Szczególnym rysem jej duchowości była gotowość oddania życia w intencji nawrócenia kapłana – ks. Władysława Farona – który odszedł od Kościoła. Gdy w 1948 roku powrócił do jedności z Kościołem rzymskokatolickim, nie wiedział, że zakonnica o tym samym nazwisku wcześniej ofiarowała swoje życie w intencji jego nawrócenia. Jej młodzieńcze słowa: pragnę stać się ofiarą całopalną Jezusa Chrystusa nie pozostały pobożnym życzeniem. Stały się programem życia. I w konsekwencji – drogą do świętości.