bł. Emilia Bicchieri

Dziecko modlitwy i milczenia

Błogosławiona Emilia Bicchieri urodziła się w 1238 roku w Vercelli, w Piemoncie (Włochy), jako czwarta z siedmiu córek Pietro Bicchieriego, patrycjusza związanego ze stronnictwem gibelinów. Rodzina była zamożna i zadbała o jej staranne wychowanie. Źródła podkreślają, że Emilia była dobrze wykształcona, a zarazem od najmłodszych lat wyróżniała się wewnętrznym skupieniem.

Już jako dziewczynka chętnie usuwała się do swojego pokoju, by trwać na modlitwie. Unikała pustych rozmów, a jej szczególną radością było przebywanie sam na sam z Bogiem. Po śmierci matki ojciec otoczył ją jeszcze większą troską, dlatego decyzja córki o życiu zakonnym nie była dla niego łatwa do przyjęcia.

Powołanie, któremu ojciec w końcu zaufał

Z czasem Pietro Bicchieri uznał jednak, że pragnienie Emilii nie jest chwilowym odruchem, lecz prawdziwym powołaniem. W 1255 roku sfinansował budowę dominikańskiego klasztoru Santa Margherita na obrzeżach Vercelli. To właśnie tam Emilia, mając osiemnaście lat, rozpoczęła życie zakonne wraz z innymi młodymi kobietami. Źródła wiążą ją z początkami dominikańskiego Trzeciego Zakonu Regularnego. Taka forma życia pozwalała siostrom, związanym ślubami i określoną regułą, łączyć życie modlitwy z dziełami miłosierdzia. W ten sposób klasztor w Vercelli stał się miejscem nie tylko kontemplacji, ale również konkretnej służby.

Nie szukała pierwszego miejsca

Choć siostry wielokrotnie widziały w niej naturalną przełożoną, Emilia długo odmawiała przyjęcia urzędu przeoryszy. Wolała pozostawać w cieniu i zajmować się prostymi pracami domowymi. Chętnie służyła współsiostrom i nie chciała, by jej pochodzenie czy zdolności dawały jej szczególną pozycję we wspólnocie. Dopiero w 1273 roku przyjęła urząd przeoryszy. Nie zmieniło to jednak stylu jej życia. Nadal wybierała prostotę, pokorę i codzienną wierność. Według przekazu jej duchową zasadą było: Czynić wszystko dla samego Boga. To krótkie zdanie dobrze odsłania ton całego jej życia.

Eucharystia, Męka Pańska i Matka Boża

W życiu bł. Emilii Bicchieri wyraźnie powracały trzy nurty pobożności: miłość do Eucharystii, rozważanie Męki Pańskiej i oddanie Najświętszej Maryi Pannie. Nie były to dla niej osobne nabożeństwa dodane do codzienności, lecz centrum życia duchowego, z którego wypływał jej sposób myślenia, modlitwy i służby. Jako przeorysza starała się również zaszczepić siostrom wdzięczność za dobro otrzymywane od Boga. Nie budowała wspólnoty na surowości dla samej surowości, ale na pamięci o łasce. Dzięki temu jej przewodzenie nie polegało przede wszystkim na zarządzaniu, lecz na prowadzeniu innych ku dojrzalszemu życiu chrześcijańskiemu.

Śmierć i pamięć Kościoła

Bł. Emilia Bicchieri zmarła 3 maja 1314 roku w Vercelli. Początkowo została pochowana w opactwie Santa Margherita, z którym związała całe swoje życie. Później jej relikwie przeniesiono do katedry w Vercelli, gdzie są przechowywane do dziś. Jej kult został oficjalnie zatwierdzony 19 lipca 1769 roku przez papieża Klemensa XIV. Martyrologium Romanum wspomina ją 3 maja.