św. Emilia de Vialar

Od rodzinnego domu do służby ubogim

Święta Emilia de Vialar urodziła się 12 września 1797 roku w Gaillac na południu Francji jako Anne Marguerite Adélaïde Émilie de Vialar. Pochodziła z zamożnej rodziny. Jej ojciec należał do miejscowej elity, natomiast dziadek ze strony matki, baron Portal, był lekarzem związanym z dworem królewskim.

Matkę straciła w wieku trzynastu lat. Następnie przez około dwa lata kształciła się w religijnym zakładzie w Paryżu, po czym wróciła do Gaillac i przejęła część obowiązków związanych z prowadzeniem rodzinnego domu. W młodości zaczęła coraz wyraźniej odczuwać powołanie do szczególnej służby Bogu. Ważnym momentem stały się misje parafialne w 1816 roku. Z czasem coraz więcej uwagi poświęcała ubogim i chorym, przyjmując potrzebujących we własnym domu i organizując dla nich pomoc.

Narodziny nowego zgromadzenia

Przełom nastąpił w 1832 roku. Po otrzymaniu spadku po dziadku Emilia przeznaczyła znaczną część majątku na realizację dzieła, które od dawna dojrzewało w jej sercu. W Boże Narodzenie, 25 grudnia 1832 roku, wraz z trzema towarzyszkami rozpoczęła w Gaillac wspólne życie zakonne. Tak powstało Zgromadzenie Sióstr św. Józefa od Objawienia.

Nazwa zgromadzenia nawiązuje do ewangelicznego objawienia anioła św. Józefowi, który usłyszał, by przyjął Maryję i uczestniczył w Bożym planie zbawienia. Ten motyw stał się ważnym elementem duchowości wspólnoty, gdyż siostry miały być gotowe iść tam, gdzie potrzebna była konkretna pomoc człowiekowi. Pierwsze siostry zajmowały się wychowaniem dziewcząt, opieką nad chorymi i ubogimi. W 1835 roku Emilia wraz z kilkoma towarzyszkami udała się do Algierii, gdzie pomagały podczas epidemii cholery. Był to początek misyjnego charakteru zgromadzenia.

Misje mimo przeciwności

Dzieło rozwijało się szybko, ale nie bez poważnych trudności. Emilia zakładała kolejne placówki w Afryce Północnej, Europie i na Bliskim Wschodzie, a następnie wysyłała siostry jeszcze dalej. Za jej życia zgromadzenie dotarło między innymi do Tunezji, Malty, Palestyny, Grecji, Libanu i Birmy.

W Algierii Emilia weszła w poważny konflikt z biskupem Antoine’em Dupuch, co miało bolesne konsekwencje dla młodego zgromadzenia. Jednocześnie nierozważne zarządzanie jej majątkiem doprowadziło do problemów finansowych. W pewnym okresie siostry znalazły się w tak trudnej sytuacji, że same potrzebowały pomocy. Ostatecznie Emilia de Vialar przeniosła centrum zgromadzenia do Marsylii, gdzie znalazła wsparcie biskupa Eugeniusza de Mazenoda. Stamtąd rozpoczęła odbudowę dzieła i dalszą ekspansję misyjną.

Czterdzieści dwa domy

Pomimo przeciwności Emilia nie zrezygnowała z misyjnego charakteru zgromadzenia. Do końca życia założyła lub zorganizowała 42 domy, prowadzące przede wszystkim szkoły, szpitale i dzieła pomocy ubogim. Jej działalność wyrastała z bardzo praktycznego rozumienia miłości chrześcijańskiej. Nie chodziło jej o stworzenie jednego rodzaju instytucji, lecz o odpowiadanie na aktualne potrzeby. Konstytucje zgromadzenia do dziś podkreślają otwartość na różne formy apostolstwa inspirowanego miłością przez edukację, opiekę nad chorymi, działalność społeczną czy duszpasterską.

Emilia de Vialar zmarła 24 sierpnia 1856 roku w Marsylii. Jej ciało zostało później przeniesione do rodzinnego Gaillac. Martyrologium Romanum wspomina ją 24 sierpnia jako dziewicę i założycielkę Sióstr św. Józefa od Objawienia, która pomimo trudności, prześladowań i ubóstwa rozwinęła zgromadzenie misyjne służące potrzebującym na wielu kontynentach.

Beatyfikacja i kanonizacja

Papież Pius XII beatyfikował Emilię de Vialar 18 czerwca 1939 roku. Dwanaście lat później, 24 czerwca 1951 roku, ten sam papież ogłosił ją świętą wraz z Marią Dominiką Mazzarello. W formule kanonizacyjnej Pius XII wyznaczył jej wspomnienie na 24 sierpnia, dzień narodzin dla nieba.