św. Stanisław Kazimierczyk

Z Kazimierza pod Krakowem

Święty Stanisław Kazimierczyk, właściwie Stanisław Sołtys, urodził się 27 września 1433 roku w Kazimierzu, który był wówczas osobnym miastem pod Krakowem. Pochodził z pobożnej rodziny Macieja i Jadwigi Sołtysów. Źródła podkreślają, że od początku wzrastał w środowisku, które dało mu nie tylko dobre wychowanie, ale także solidne podstawy wiary. Początkowo uczył się w szkole parafialnej prowadzonej przez kanoników regularnych laterańskich przy kościele Było to miejsce, które później stało się centrum jego powołania, pracy i świętości.

Nauka, która prowadziła do służby

Po ukończeniu szkoły Stanisław podjął studia na Akademii Krakowskiej. Otrzymał doktoraty z teologii i filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Nie zatrzymał jednak zdobytej wiedzy dla siebie. W jego życiu nauka nie była ozdobą ani drogą do kariery, lecz narzędziem służby Kościołowi. Z czasem sam został profesorem filozofii i teologii. Był też zaprzyjaźniony ze św. Janem Kantym, co dobrze wpisuje go w duchowy i intelektualny krajobraz XV-wiecznego Krakowa. Zarazem ci, którzy go znali, nie widzieli w nim tylko uczonego. Dostrzegali człowieka, który traktował własne życie jako nieustanne zmaganie o świętość.

Kanonik regularny laterański

W 1456 roku wstąpił do zakonu kanoników regularnych laterańskich przy kościele Bożego Ciała w Kazimierzu. Po święceniach kapłańskich pełnił posługę kaznodziei i spowiednika, a także wychowawcy kleryków w klasztorze. Został również mistrzem nowicjatu i przeorem wspólnoty. Nie był kapłanem zamkniętym wyłącznie w murach klasztoru. Znano go jako gorliwego duszpasterza, cenionego kaznodzieję i popularnego spowiednika. Łączył życie modlitwy z konkretną troską o chorych i ubogich, dlatego pamięć o nim przetrwała nie tylko w zakonnych kronikach, ale także wśród zwykłych mieszkańców Kazimierza i Krakowa.

Eucharystia w centrum życia

Najmocniejszym rysem duchowości św. Stanisława Kazimierczyka była miłość do Najświętszego Sakramentu. Źródła opisują go jako człowieka, który spędzał długie godziny na adoracji. Mszę świętą sprawował z wielkim skupieniem i przejęciem, a jego pobożność eucharystyczna nie była czymś zewnętrznym, lecz sercem całego życia. To właśnie z tej więzi z Chrystusem eucharystycznym wypływały jego pokora, wrażliwość na ludzi i gotowość do czynów miłosierdzia. Obok Eucharystii ważne miejsce zajmowała u niego troska o chorych, biednych i wszystkich potrzebujących duchowego wsparcia. Dzięki temu był kapłanem, którego zapamiętano nie tylko jako uczonego, ale jako człowieka naprawdę bliskiego ludziom.

Śmierć i droga na ołtarze

Stanisław Kazimierczyk zmarł 3 maja 1489 roku w Kazimierzu, śmiercią naturalną, w opinii świętości. Zgodnie z przekazem poprosił, by pochować go pod posadzką kościoła Bożego Ciała, aby wierni po nim deptali. Był to gest bardzo charakterystyczny dla jego pokornej duchowości. Jego grób szybko stał się miejscem modlitwy. Kult rozwijał się żywo, a wierni przypisywali jego wstawiennictwu liczne łaski i cuda. Według przekazu już w pierwszym roku po jego śmierci spisano 176 uzdrowień i nawróceń. Popularna cześć dla niego rozwinęła się bardzo wcześnie i już w XVI wieku bywał nazywany błogosławionym. Formalny proces rozpoczęto jednak dopiero w XX wieku. Ojciec Święty Jan Paweł II beatyfikował Stanisława Kazimierczyka 18 kwietnia 1993 roku podkreślając, że dla wielu był przewodnikiem na drogach życia duchowego. Kanonizacji dokonał 17 października 2010 roku papież Benedykt XVI.