św. Maria Dominika Mazzarello

Dzieciństwo w Mornese

Święta Maria Dominika Mazzarello urodziła się 9 maja 1837 roku w Mornese, w prowincji Aleksandria, w Piemoncie (Włochy). Dorastała w rodzinie pracowitej i głęboko religijnej. Od najmłodszych lat uczyła się łączyć modlitwę z obowiązkami domowymi, pomocą rodzicom i pracą przy uprawie winorośli.

Była najstarsza wśród rodzeństwa, dlatego wcześnie poznała czym jest odpowiedzialność. Wyróżniała się siłą, energią i wytrwałością. Nie była to jednak tylko sprawność fizyczna. W jej charakterze od początku widać było praktyczny zmysł, prostotę i zdolność do podejmowania zadań bez narzekania.

Szczególne miejsce w jej życiu zajmowała Eucharystia. Po przyjęciu Pierwszej Komunii Świętej w wieku dziesięciu lat starała się przystępować do niej jak najczęściej. To właśnie z modlitwy i sakramentów wyrastała jej wewnętrzna równowaga.

Apostolstwo wśród dziewcząt

W wieku piętnastu lat Maria Dominika wstąpiła do Stowarzyszenia Córek Maryi Niepokalanej. Ta decyzja stała się ważnym etapem jej duchowego dojrzewania. Wraz z innymi młodymi kobietami pragnęła kształtować swoje życie na wzór Matki Bożej, a zarazem służyć dziewczętom z najbliższego środowiska. Jej apostolstwo nie miało charakteru oderwanego od realnego życia. Przeciwnie, rodziło się z codziennych spotkań, rozmów, pracy i troski o młode dziewczęta, które potrzebowały nie tylko nauki wiary, lecz także przygotowania do samodzielnego życia. Właśnie dlatego Maria Dominika stopniowo odkrywała, że wychowanie wymaga obecności, cierpliwości i prostego świadectwa.

Duży wpływ na jej rozwój duchowy miał ks. Domenico Pestarino. Pod jego kierunkiem Maria Dominika pogłębiała życie sakramentalne i uczyła się rozeznawać Boże natchnienia. Nie posiadała wysokiego wykształcenia, ale miała w sobie rzadką mądrość serca, która pozwalała jej dobrze rozumieć ludzi.

Choroba, która zmieniła kierunek życia

Ważnym przełomem była ciężka choroba. Maria Dominika zachorowała na tyfus po zaangażowaniu w pomoc osobom dotkniętym epidemią. Choroba odebrała jej część dawnych sił, ale nie osłabiła jej ducha. Czas rekonwalescencji przyniósł nowe światło. Skoro nie mogła już pracować jak dawniej, zaczęła szukać innej drogi służby. Otworzyła pracownię krawiecką, w której dziewczęta mogły uczyć się zawodu, modlitwy, odpowiedzialności i miłości do Boga. Było to dzieło bardzo proste, a zarazem głęboko wychowawcze. Maria Dominika nie oddzielała nauki pracy od formacji serca. To właśnie w tej codziennej, skromnej przestrzeni zaczęło dojrzewać przyszłe zgromadzenie zakonne. Pracownia nie była tylko miejscem zdobywania umiejętności. Stawała się domem, w którym młode dziewczęta doświadczały troski, porządku, radości i wiary przeżywanej zwyczajnie.

Spotkanie z ks. Janem Bosko

Dnia 7 października 1864 roku Maria Dominika spotkała św. Jana Bosko, który odwiedził Mornese. To spotkanie mocno zapisało się w jej życiu. Według przekazu miała powiedzieć: Ks. Bosko to święty, a ja to czuję.

Don Bosko dostrzegł w kobietach związanych ze Stowarzyszeniem Córek Niepokalanej środowisko zdolne podjąć misję wychowania dziewcząt w duchu salezjańskim. Kiedy papież Pius IX zaaprobował projekt żeńskiego zgromadzenia, myśl ks. Bosko skierowała się właśnie ku Mornese.

W 1872 roku Maria Dominika Mazzarello została wybrana do zainicjowania Zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki. Razem z ks. Bosko stanęła u początku dzieła, które miało troszczyć się szczególnie o wychowanie dziewcząt i młodych kobiet. Pierwszą przełożoną nowego zgromadzenia została właśnie ona.

Pierwsza przełożona Córek Maryi Wspomożycielki

Jako przełożona Maria Dominika okazała się kobietą mądrą, stanowczą i bardzo uważną na osoby. Nie kierowała wspólnotą z dystansu. Tworzyła klimat domu, w którym siostry i dziewczęta mogły wzrastać w wierze, pracy i prostocie. Choć słabo czytała i pisała, miała wybitny zmysł pedagogiczny. Rozumiała, że wychowanie zaczyna się od dostrzeżenia dobra w drugim człowieku. Potrafiła wymagać, ale jej wymagania nie niszczyły. Prowadziły ku większej dojrzałości, odpowiedzialności i wolności. W domu w Mornese panowała atmosfera rodzinnego ciepła, modlitwy i radości. Ta radość nie była powierzchowna. Wypływała z wiary i z gotowości dawania siebie. Maria Dominika przekazywała siostrom styl życia prostego, ubogiego, pracowitego i ufnego wobec Opatrzności.

Radość, praca i wychowanie

Jednym z najbardziej rozpoznawalnych rysów św. Marii Dominiki Mazzarello była pogodna, zaraźliwa radość. Potrafiła nią promieniować na siostry i dziewczęta. Dzięki temu wspólnota nie zamykała się w surowości, ale żyła duchem ewangelicznej prostoty.

Jej wychowanie opierało się na kilku mocnych wartościach: szukaniu Boga, katechezie, gorącej miłości do Chrystusa, odpowiedzialności w pracy, szczerości, pokorze, umiarze i radości z dawania siebie. Taki styl dobrze współbrzmiał z duchowością ks. Bosko. Maria Dominika nie kopiowała go jednak mechanicznie. Wniosła do dzieła salezjańskiego własną kobiecą wrażliwość, praktyczność i macierzyńską troskę.

W 1877 roku Zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki podjęło pierwsze wyzwanie misyjne. Grupa sióstr z Mornese wyjechała do Ameryki. Był to znak szybkiego rozwoju dzieła, które zrodziło się z małej wspólnoty, a dzięki duchowej sile założycieli zaczęło przekraczać granice Włoch.

Śmierć i pamięć Kościoła

Święta Maria Dominika Mazzarello zmarła rankiem 14 maja 1881 roku w Nizza Monferrato. Miała zaledwie 44 lata. Jej doczesne szczątki spoczywają w Bazylice Maryi Wspomożycielki w Turynie. Beatyfikował ją 20 listopada 1938 roku przez papieża Piusa XI, a kanonizował 24 czerwca 1951 roku przez papieża Piusa XII. Salezjanki obchodzą jej święto 13 maja, natomiast Martyrologium Romanum wspomina ją 14 maja, w dniu narodzin dla nieba.

Ojciec Święty Jan Paweł II, mówiąc o niej w Turynie 13 czerwca 1980 roku, podkreślił, że choć prawie nie umiała pisać i słabo czytała, o sprawach Bożych mówiła jasno i przekonująco, jakby była natchniona przez Ducha Świętego. Wskazał także na jej pokorę, umartwienie, pogodę ducha i „macierzyństwo miłości” wobec tysięcy dziewcząt.