św. Franka z Piacenzy

Szlachetne pochodzenie i wczesne powołanie

Święta Franka przyszła na świat w 1175 roku w okolicach Piacenzy w północnych Włoszech. Pochodziła z możnego rodu hrabiów da Vitalta, który należał do wpływowych rodzin regionu. Pomimo dostatniego pochodzenia od najmłodszych lat przejawiała głęboką pobożność oraz zamiłowanie do życia duchowego. Dlatego już jako dziewczynka trafiła do benedyktyńskiego klasztoru San Siro w Piacenzy. Tam dojrzewało jej powołanie zakonne. W wieku około czternastu lat złożyła śluby zakonne, podejmując życie modlitwy i posłuszeństwa według reguły św. Benedykta.

Młoda opatka i trudne reformy

Wspólnota szybko dostrzegła jej gorliwość i roztropność. Gdy w 1198 roku zmarła opatka Brizia, siostry wybrały Frankę na jej następczynię. Nowa przełożona pragnęła odnowić życie duchowe klasztoru. Wprowadziła więc bardziej regularną i zdyscyplinowaną formę życia zakonnego. Jednak decyzja ta wywołała sprzeciw zarówno wśród części wpływowych rodzin Piacenzy, jak i wśród niektórych mniszek. Konflikt narastał przez pewien czas, lecz ostatecznie zakończył się dzięki interwencji ówczesnego prepozyta kościoła św. Eufemii. Dzięki jego autorytetowi spór ustał, a Franka mogła dalej prowadzić wspólnotę.

Droga ku większej doskonałości

Pomimo osiągnięć w klasztorze benedyktyńskim Franka wciąż pragnęła głębszego życia kontemplacyjnego. Dlatego w 1214 roku odpowiedziała na zaproszenie Carenzii Visconti, która założyła klasztor cysterski na górze Montelana. Franka przyjęła życie według surowszej reguły cysterskiej i została opatką nowej wspólnoty. Przez pewien czas kierowała jeszcze klasztorem San Siro, lecz wkrótce całkowicie poświęciła się życiu cysterskiemu. Wspólnota przeniosła się później do Pittolo, gdzie powstał nowy klasztor. Tam Franka prowadziła siostry w duchu modlitwy, pokory i wyrzeczenia.

Życie modlitwy i ascezy

Święta Franka znana była z niezwykłej surowości wobec samej siebie. Przede wszystkim spędzała długie godziny na modlitwie, a często także całe noce na czuwaniu w kaplicy. Pomimo pogarszającego się zdrowia nie rezygnowała z postów i pokutnych praktyk. Dzięki temu zyskała opinię kobiety głęboko zjednoczonej z Bogiem oraz przewodniczki duchowej dla swojej wspólnoty.

Śmierć i rozwój kultu

Święta Franka zmarła 25 kwietnia 1218 roku w klasztorze w Pittolo. Jej ciało pochowano w tym miejscu, a grób szybko stał się celem modlitw wiernych. Według tradycji przy jej relikwiach wydarzyło się wiele łask i niezwykłych wydarzeń. Relikwie świętej przeniesiono później do Piacenzy, gdzie spoczywają dziś w kościele benedyktynek św. Rajmunda (San Raimondo). Kult świętej Franki rozprzestrzenił się nie tylko w diecezji Piacenzy, lecz także w sąsiednich regionach Pawii i Bobbio. Wierni szczególnie proszą ją o pomoc w modlitwach przeciwko złemu spojrzeniu, czyli tzw. urokowi. Franca została beatyfikowana 21 marca 1273 roku przez papieża Grzegorza X, a kanonizowana przez papieża Pawła V na początku XVII wieku.

Wspomnienie liturgiczne

Kościół wspomina świętą Frankę z Piacenzy 25 kwietnia. W ikonografii przedstawia się ją najczęściej w habicie cysterskim lub benedyktyńskim, podkreślając jej związek z obiema tradycjami zakonnymi. Na górze Monte Santa Franca, gdzie powstał pierwszy klasztor cysterski, do dziś odbywa się doroczna pielgrzymka ku jej czci.