św. Heldrad

opat

Wspomnienie w Martyrologium Romanum:

13 marca

Życiorys Heldrada

Święty Heldrad (lub Eldrad) urodził się we Francji. Po swych przodkach odziedziczył wielką fortunę. Kierując się nakazami wiary i miłosierdzia, postanowił jednak wszystko co miał, oddać. Sprzedał majątek i kazał wybudować wielki kościół, przy którym wzniósł szpital i gościniec, z których wierni mogli korzystać za darmo. Pozwolił też wszystkim zbierać plony ze swych ogrodów i pól.

Po kilku latach, resztę pozostałego majątku, oddał Kościołowi. Od tego czasu stał się taki, jak ci, którzy wcześniej korzystali z jego miłosierdzia – nie miał nic i nawet o jedzenie musiał żebrać. Pozbywszy się dóbr doczesnych, Heldrad wyruszył na pielgrzymkę. Przeszedł całą Francję, Hiszpanię, dotarł do Włoch i tu usłyszał o benedyktyńskim opactwie Novalese, leżącym u podnóża Alp.

Heldrad udał się do opactwa i poprosił o gościnę. Pozostał tam na długie lata – jako zakonnik, czytał święte księgi i doglądał winnicy. Gdy przyjął święcenia kapłańskie, powierzono mu opiekę nad nowicjuszami. Gdy starego opata zastąpił Hugon, syn króla Karola Wielkiego, rzadko jedynie goszczący w klasztornych murach, Heldrad praktycznie przejął jego obowiązki. Gdy zaś książę Hugon zmarł, Heldrad oficjalnie objął funkcję opata i zarządzał opactwem przez 30 lat. Zyskał przez ten czas wielką miłość przeprawiających się przez Alpy podróżnych, dla których wytyczył i oznakował szlak, pozwalający szybciej przebyć dolinę Novalese oraz postawił gościniec i szpital.

Heldrad zmarł w 842 roku. Jego relikwie zostały przeniesione w 1794 roku do kościoła parafialnego w Novales. Kult potwierdził papież Pius X w 1904 roku. Benedyktyni wspominają go w dniu 31 października, natomiast nowe Martyrologium Romanum wspomina go 13 marca.

Modlitwa do św. Heldrada

Boże, Ty nam dałeś w świętym Heldradzie, opacie, wzór ewangelicznej doskonałości, spraw, abyśmy wśród zmiennych kolei życia całym sercem umiłowali sprawy niebieskie. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Galeria zdjęć