św. Herman Józef

Święty Herman Józef przyszedł na świat około 1150 roku w Kolonii (Niemcy), w rodzinie szlacheckiej hrabiego Lotara z Meer i Hildegundy. Choć jego pochodzenie dawało prestiż, codzienność daleka była od przepychu. Już jako dziecko wyróżniał się jednak czymś znacznie cenniejszym – niezwykłą pobożnością i głęboką więzią z Najświętszą Maryją Panną.

Od najmłodszych lat Herman niemal instynktownie kierował swoje kroki do kościoła św. Marii na Kapitolu. Tam, w ciszy i skupieniu, klęczał na modlitwie, oddając Maryi swoje dziecięce serce. Z tego okresu pochodzą poruszające opowieści, które na trwałe wpisały się w jego duchową legendę. Jedna z nich mówi o jabłku, które chłopiec ofiarował Dzieciątku Jezus, a Ono miało je przyjąć. Inna opowiada o trosce Maryi, która w zimowy dzień zatroszczyła się o bose stopy Hermana.

W wieku dwunastu lat wstąpił do opactwa norbertanów w Steinfeld. Ponieważ był jeszcze zbyt młody na pełne przyjęcie do wspólnoty, przełożeni wysłali go na dalszą naukę, prawdopodobnie do Fryzji. Po powrocie złożył śluby zakonne i przyjął imię Józef. Swoją drogę zakonną rozpoczął od prostych posług. Pracował w refektarzu i zakrystii, ucząc się pokory, systematyczności i służby.

Z czasem przyjął święcenia kapłańskie. Łączył obowiązki duszpasterskie z pracą rzemieślniczą, zwłaszcza naprawą zegarów, co przyniosło mu opinię człowieka precyzyjnego i cierpliwego. Jednocześnie chętnie podejmował posługę poza klasztorem, szczególnie wśród wspólnot żeńskich regionu Eifel. Pod koniec życia został kapelanem cysterek w Hoven, gdzie oddał się opiece duchowej sióstr aż do śmierci.

Duchowość Hermana Józefa miała wymiar mistyczny, lecz pozostała zakorzeniona w prostocie. Jego modlitwy i hymny przeniknięte są miłością do Chrystusa i Maryi. Tradycja przypisuje mu autorstwo jednego z najstarszych hymnów ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa – świadectwa głębokiej, serdecznej relacji z Bogiem.

Herman Józef zmarł 7 kwietnia 1241 roku. Po jego śmierci szybko zaczęto mówić o cudach. Pielgrzymi opowiadali o uzdrowieniach, uwolnieniach i wysłuchanych modlitwach. Ciało Hermana przeniesiono do Steinfeld, gdzie do dziś znajduje się jego marmurowy grobowiec. Wierni pozostawiają tam jabłka jako znak pamięci o dziecięcej ofierze sprzed lat. Relikwie świętego trafiły również do Kolonii i Antwerpii.

Choć formalny proces kanonizacyjny przerwano, Kościół nigdy nie zapomniał o jego kulcie. 11 sierpnia 1958 roku papież Pius XII oficjalnie potwierdził jego świętość. W ikonografii Herman Józef ukazywany jest jako zakonnik z jabłkiem w dłoni, kielichem i różami, które są symbolem czystości, miłości i dziecięcej wiary.