Świeta Klara z Montefalco – biogram włoskiej mistyczki

Klara

Jest to imię łacińskie, wywodzące się z pierwotnego cognomen. Utworzone zostało na podstawie wyrazu pospolitego clarus, a, um – ‘sławny, sławna’. U Rzymian dla mężczyzn była forma Clarus, a dla kobiet Clara.

Odpowiedniki obcojęzyczne: łac. Clara, ang. Clare, Clara, fr. Claire, wł. Clara, Chiara

św. Klara z Montefalco

dziewica, zakonnica

Wspomnienie w Martyrologium Romanum:

17 sierpnia

św. Klara z Montefalco (1268–1308)

Św. Klara z Montefalco, nazywana także Klarą od Krzyża, była włoską mistyczką i przełożoną wspólnoty zakonnej żyjącej według Reguły św. Augustyna. Jej duchowość od młodości koncentrowała się przede wszystkim na modlitwie oraz rozważaniu męki Chrystusa.

Życiorys św. Klary z Montefalco

Święta Klara z Montefalco urodziła się w 1268 roku w Montefalco we włoskiej Umbrii. Już jako dziecko odznaczała się zamiłowaniem do modlitwy. W 1275 roku dołączyła do swojej starszej siostry Joanny i wspólnoty kobiet prowadzących życie poświęcone Bogu. Z czasem grupa się rozrastała, dlatego powstał większy dom zakonny.

W 1290 roku miejscowy biskup zatwierdził wspólnotę i nadał jej Regułę św. Augustyna. Po śmierci Joanny w 1291 roku Klara została wybrana na przełożoną, choć sama nie zabiegała o tę funkcję. Kierowała klasztorem aż do końca życia, troszcząc się zarówno o życie duchowe sióstr, jak i o zachowanie dyscypliny wspólnoty.

Szczególne miejsce w jej duchowości zajmowała męka Chrystusa. Źródła przypisują jej doświadczenia mistyczne, wizje i ekstazy. Po jej śmierci powstała również tradycja mówiąca o odnalezieniu w sercu Klary znaków kojarzonych z narzędziami Męki Pańskiej. Należy jednak pamiętać, że późniejsze interpretacje tych znalezisk miały charakter religijny i nie odpowiadały współczesnej wiedzy anatomicznej.

Klara zmarła w Montefalco 17 sierpnia 1308 roku, mając około 40 lat. Kult rozpoczął się niemal bezpośrednio po jej śmierci, a pierwszy proces dotyczący jej życia i cnót rozpoczęto już w 1309 roku. Beatyfikował ją 13 kwietnia 1737 roku papież Klemens XII, a kanonizował 8 grudnia 1881 roku papież Leon XIII .

Czego uczy nas św. Klara z Montefalco dziś?

Życie św. Klary z Montefalco pokazuje duchowość skupioną na tym, co dla niej było najważniejsze, czyli na modlitwie, odpowiedzialności za wspólnotę i rozważaniu krzyża Chrystusa. Nie szukała kierowniczej roli, a jednak podjęła ją, gdy wspólnota powierzyła jej odpowiedzialność za klasztor. Jej historia może więc uczyć, że dojrzałość duchowa wyraża się nie tylko w osobistej pobożności, lecz także w gotowości do służby innym.

Myśli

„Życiem duszy jest miłość Boga. Dzięki miłości dusza jednoczy się z Bogiem i staje się z Nim jednością, a przyjaźń między Bogiem a duszą i między duszą a Bogiem jest tak silna, że tego, czego pragnie Bóg, pragnie również dusza, a czego pragnie dusza, pragnie sam Bóg.”

„Kocham mojego Jezusa Chrystusa ukrzyżowanego w moim sercu.”.

„Pozostań skupiony w Bogu, w modlitwie i kontemplacji: w ten sposób Bóg wyniesie cię do życia doskonałego! Nawet jeśli jesteś zajęty tysiącem spraw, możesz pozostać święty i zjednoczony z Bogiem.”

Modlitwa do św. Klary z Montefalco

Boże, Ty nieustannie odnawiałeś życie świętej Klary przez rozważanie Męki Twojego Syna; spraw, abyśmy, naśladując jej przykład, nieustannie odnawiali w sobie Twój obraz. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.