żona
Wspomnienie w Martyrologium Romanum:
12 lipca
Życiorys św. Zelii Martin
Święta Maria Zelia (Marie Zélie) Martin z domu Guérin urodziła się 24 grudnia 1831 roku w Gandelain pod Alençon (Francja) – mieście słynącym z mistrzowskiego koronczarstwa. Była drugim dzieckiem Izydora Guérina, wojskowego o silnym, wymagającym charakterze, oraz Ludwiki Joanny (Louise-Jeanne) Macé, kobiety energicznej, zasadniczej i oddanej rodzinie. Wychowana w domu pełnym rygoru i moralnej dyscypliny, od najmłodszych lat Zelia kształtowała w sobie silne poczucie obowiązku, dyscypliny i głębokiej wiary.
W młodości rozpoznała w sobie duchowe pragnienie życia zakonnego i zgłosiła się do Córek Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo, jednak jej kandydatura została odrzucona. Nie znając przyczyny, przyjęła tę decyzję z pokorą i zawierzeniem, wierząc, że Bóg poprowadzi ją inną drogą świętości.
Wraz ze swoją starszą siostrą Marią Luizą, późniejszą siostrą wizytką, Zelia pobierała naukę koronkarstwa i haftu. Choć początkowo traktowała to zajęcie jako obowiązek, z czasem odkryła w nim autentyczne powołanie zawodowe. Po latach nauki założyła własną manufakturę Point d’Alençon – ekskluzywnego typu koronki, który zdobywał uznanie w całej Europie. Jej wyroby były tak cenione, że w 1858 roku otrzymała srebrny medal za jakość i precyzję wykonania – wyjątkowe wyróżnienie dla kobiety przedsiębiorczej, głęboko osadzonej w duchowości katolickiej.
Zelia nie tylko zarządzała firmą z sukcesem, ale również prowadziła życie intensywnie zanurzone w modlitwie, rozeznaniu i zawierzeniu Bożej Opatrzności. W sercu nosiła jedno wielkie pragnienie: założyć rodzinę, w której Bóg będzie na pierwszym miejscu, a każde dziecko wychowywane będzie w duchu wiary. Jej modlitwy zostały wysłuchane, gdy poznała Ludwika Martina – mężczyznę cichej wiary i pracowitości, z którym w tym samym roku połączył ją nie tylko sakrament małżeństwa, ale wspólna misja duchowa.
Ich małżeństwo stało się ikoną świętości życia rodzinnego, przeżywanego w codzienności, w pracy, w chorobie, w modlitwie. Bóg obdarzył ich dziewięciorgiem dzieci, z których pięć wstąpiło do klasztoru, a najmłodsza – Tereska z Lisieux – została kanonizowana i ogłoszona doktorem Kościoła.
Zelia Martin zmarła 28 sierpnia 1877 roku. W liturgii jest wspominana 12 lipca wraz ze swoim mężem jako święci małżonkowie Zelia i Ludwik Martin.
Myśli św. Zelii Martin
„Bóg pierwszy, potem praca; wszystko dla Niego, wszystko przez Niego.”
„Chciałam mieć wiele dzieci, by wychować je dla nieba.”
„Nie bój się; kiedy działamy z czystą intencją, Bóg nie dopuści, byśmy pobłądzili.”
„Zawsze znajdowałam, że cierpienie dobrze przeżywane oczyszcza duszę.”
Galeria zdjęć
