św. Atanazja z Eginy

Droga życia małżeńskiego

Święta Atanazja urodziła się w IX wieku na greckiej wyspie Eginie, w pobożnej rodzinie chrześcijańskiej. Jej rodzice, Niketas i Marina, wychowali córkę w duchu głębokiej wiary. Już jako siedmioletnia dziewczynka czytała Psalmy i rozważała ich treść z niezwykłą dojrzałością. Według tradycji przełomowym momentem w jej życiu była wizja światła, które zstąpiło z nieba podczas pracy przy krośnie. Od tej chwili pragnęła całkowicie poświęcić się Bogu. Jednak posłuszeństwo wobec rodziców sprawiło, że w wieku szesnastu lat zawarła małżeństwo. Niestety, po zaledwie szesnastu dniach została wdową gdyż jej mąż zginął podczas najazdu na wyspę.

Chociaż pragnęła wstąpić do klasztoru, edykt cesarza Michała II nakazał młodym wdowom ponowne zamążpójście. Dlatego Atanazja po raz drugi wyszła za mąż. Jej dom stał się miejscem modlitwy, lektury Pisma Świętego oraz pomocy ubogim. Co więcej, jej przykład doprowadził męża do decyzji o wstąpieniu do monasteru. Wkrótce potem zakończył on swoje ziemskie życie.

Założycielka klasztoru i duchowa matka

Po śmierci drugiego męża Atanazja rozdała majątek potrzebującym i przyjęła habit. Następnie w odosobnionym miejscu na Eginie założyła żeński klasztor. Siostry szybko dostrzegły jej mądrość i wybrały ją przeoryszą. Mimo tej funkcji Atanazja nie szukała zaszczytów. Przeciwnie, uważała się za najmniejszą ze wspólnoty. Nigdy nie pozwalała, aby siostry jej usługiwały. Nosiła włosiennicę, spała bardzo krótko i większość nocy spędzała na modlitwie. Ponadto zachowywała surowe posty, a w Wielkim Poście ograniczała pożywienie do minimum. Za radą świątobliwego mnicha Mateusza przeniosła klasztor w bardziej ustronne miejsce, w pobliżu świątyni św. Szczepana. Tam wybudowała trzy kościoły: ku czci Bogurodzicy, św. Jana Chrzciciela oraz św. Mikołaja.

Dar uzdrawiania i ucieczka do Konstantynopola

Bóg obdarzył św. Atanazję z Eginy darem uzdrawiania. Gdy uleczyła chorego na oczy, zaczęły napływać tłumy wiernych. Jednak rosnąca sława ją niepokoiła. Dlatego potajemnie udała się z dwiema siostrami do Konstantynopola, gdzie przez siedem lat żyła w ukryciu jako prosta mniszka. Ostatecznie, posłuszna prośbom sióstr, powróciła do założonego przez siebie monasteru. Wkrótce potem otrzymała wizję zapowiadającą jej odejście do Pana.

Śmierć i niezwykłe znaki po odejściu

Święta Atanazja zmarła 14 sierpnia 860 roku, w wigilię święta Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny. Przed śmiercią poleciła, aby przez czterdzieści dni karmiono ubogich. Gdy siostry skróciły ten czas, ukazała się im i przypomniała o znaczeniu jałmużny ofiarowanej za zmarłych. Czterdziestego dnia po jej śmierci dwie zakonnice ujrzały ją w chwale nieba, przyobleczoną w królewskie szaty. Rok później otwarto jej grób. Okazało się, że jej ciało pozostało nienaruszone i wydzielało woń mirry. Relikwie św. Atanazji z Eginy stały się źródłem licznych uzdrowień. Jej wspomnienie liturgiczne przypada 18 kwietnia.