św. Robert z Chaise Dieu

Szlachetne korzenie i duchowe dojrzewanie

Święty Robert z Chaise Dieu, znany również jako Robert de Turlande lub Robert de Casa Dei, przyszedł na świat około roku 1000 w Owernii (Francja), w rodzinie szlacheckiej z Margeride. Tradycja podaje, że matka urodziła go w leśnych ostępach co wielu odczytało to jako zapowiedź przyszłego życia pustelniczego. Co więcej, Robert wywodził się z rodu powiązanego ze św. Geraldem z Aurillac oraz św. Cezarym z Arles.

Wykształcenie zdobył przy kościele św. Juliana w Brioude. Po przyjęciu święceń kapłańskich w 1026 roku objął funkcję kanonika. Już wtedy wyróżniał się gorliwością religijną oraz wrażliwością społeczną. Dlatego założył hospicjum dla ubogich i chorych, a jego działalność szybko przyniosła mu szacunek wiernych.

Cluny i decyzja o radykalizmie

Chociaż Robert prowadził uporządkowane życie kanonika, pragnął większej surowości. Wstąpił więc do benedyktyńskiego opactwa w Cluny i oddał się pod duchowe kierownictwo św. Odylona. Jednak nawet tam nie znalazł pełni wewnętrznego pokoju. Po pielgrzymce do Rzymu oraz pobycie na Monte Cassino podjął decyzję o życiu pustelniczym. Ta decyzja odmieniła nie tylko jego los, lecz także duchową mapę Owernii.

Narodziny „Domu Boga” – La Chaise-Dieu

W 1046 roku, za zgodą papieża, Robert wraz z dwoma towarzyszami osiadł na surowym płaskowyżu Livradois. W pobliżu kaplicy św. Witalisa i św. Agrykoli założył pustelnię, którą nazwał Casa Dei – „Dom Boga”. Początkowo była to niewielka wspólnota kontemplacyjna. Jednak już po kilku latach napływ uczniów wymusił budowę klasztoru. Dzięki darczyńcom oraz autorytetowi Roberta powstało opactwo La Chaise-Dieu. W krótkim czasie wspólnota liczyła około 300 mnichów. Ponadto Robert przywrócił do życia lub wybudował około pięćdziesięciu kościołów w regionie. Już w 1052 roku uzyskał protekcję króla Francji Henryka I oraz papieża Leona IX. W konsekwencji opactwo stało się jednym z najdynamiczniej rozwijających się ośrodków benedyktyńskich w Europie.

Duchowość i miłosierdzie

Św. Robert z Chaise Dieu nie ograniczał się do zarządzania klasztorem. Przede wszystkim kształtował duchowość opartą na modlitwie, kulcie maryjnym oraz konkretnej pomocy potrzebującym. Co istotne, uważał życie kontemplacyjne za fundament skutecznej działalności charytatywnej. Dlatego La Chaise-Dieu zyskało reputację miejsca gościnnego i hojnego. Mnisi karmili ubogich, przyjmowali pielgrzymów i wspierali lokalne wspólnoty.

Śmierć i kult

Robert z Chaise Dieu zmarł 17 kwietnia 1067 roku. Tłumy wiernych przybyły, by oddać mu hołd, dlatego pogrzeb odbył się dopiero tydzień później. Niemal natychmiast zaczęto przypisywać mu liczne cuda. Już w XI wieku uznano go za świętego, a w 1351 roku papież Klemens VI uroczyście potwierdził jego kanonizację. W 1095 roku papież Urban II modlił się przy jego grobie przed rozpoczęciem pierwszej wyprawy krzyżowej. Choć w czasie wojen religijnych hugenoci zniszczyli znaczną część relikwii, duchowe dziedzictwo św. Roberta przetrwało. Do dziś monumentalny kościół w La Chaise-Dieu przypomina o jego wizji „Domu Boga”.