bł. Elżbieta Picenardi

Bł. Elżbieta Picenardi z Mantui – dziewica i tercjarka serwitów

Błogosławiona Elżbieta Picenardi z Mantui urodziła się około 1428 roku, najprawdopodobniej w Cremonie (Włochy), jednak niemal całe życie związała z Mantuą, gdzie zasłynęła z głębokiej pobożności, umiłowania Eucharystii oraz wyjątkowego nabożeństwa do Matki Bożej.

Pochodzenie i młodość

Elżbieta wywodziła się z zamożnej i wpływowej rodziny. Jej ojciec, Leonard z Cremony, pełnił funkcję zarządcy na dworze markizów Gonzagów. Dzięki temu dziewczynka otrzymała staranne wychowanie. Matka wprowadziła ją w praktykę modlitwy i medytacji, natomiast ojciec nauczył ją łaciny, aby mogła samodzielnie odmawiać Małe Oficjum o Najświętszej Maryi Pannie. Momentem przełomowym w jej życiu była wczesna śmierć matki. Od tego czasu Elżbieta jeszcze intensywniej skierowała swoje życie ku Bogu, pogłębiając życie duchowe i praktyki religijne.

Życie oddane Bogu bez klauzury

Od najmłodszych lat Elżbieta była silnie związana z kościołem św. Barnaby w Mantui, prowadzonym przez serwitów. Wraz z siostrą wstąpiła do Trzeciego Zakonu Serwitów, składając prywatny ślub czystości. Co istotne, decyzję tę podjęła wbrew naciskom ojca, który próbował wydać ją za mąż za przedstawiciela miejscowej arystokracji.

Mimo że nie zamknęła się w murach klasztoru, prowadziła życie na wskroś konsekrowane. Nosiła prosty habit tercjarski, praktykowała surową ascezę, pościła i nosiła włosiennicę. Każdego dnia odmawiała Liturgię Godzin według rytu Kurii Rzymskiej, a także często przystępowała do spowiedzi i Komunii świętej. Jej stałym spowiednikiem był serwita, brat Barnaba z Mantui.

Duchowość i opinia świętości

Bł. Elżbieta Picenardi wyróżniała się pokorą, łagodnością i głęboką miłością do Najświętszej Maryi Panny. Wkrótce zyskała opinię osoby obdarzonej darem duchowego rozeznania, a nawet proroctwa. Mieszkańcy Mantui chętnie zwracali się do niej po rady, traktując ją jako skuteczną orędowniczkę u Matki Bożej.

Co więcej, wokół Elżbiety zaczęły gromadzić się inne młode kobiety, które inspirowane jej przykładem prowadziły życie modlitwy i wyrzeczenia pod jej duchowym kierownictwem.

Po śmierci ojca Elżbieta zamieszkała u siostry Orsiny, żony szlachcica Bartłomieja z Gorno. Ostatnie lata spędziła w małym, skromnym pokoju niedaleko kościoła św. Barnaby, pozostając do końca życia wierna obranej drodze.

Zakończenie ziemskiej drogi i rozwój kultu

Przez wiele lat Elżbieta zmagała się z licznymi chorobami. Na dziewięć dni przed śmiercią – mimo dotkliwych cierpień – nieustannie dziękowała Bogu i Maryi za dar zachowanej czystości oraz wysłuchane modlitwy. Według przekazów dokładnie przewidziała dzień i godzinę swojej śmierci.

Zmarła 19 lutego 1468 roku, w piątek, z pogodą ducha i spokojem, jakby kontemplując obecność Jezusa Chrystusa i Jego Matki. Wkrótce po jej śmierci zaczęto notować łaski i cuda przy jej grobie, co zapoczątkowało rozwój lokalnego kultu. Dnia 10 listopada 1804 roku papież Pius VII zatwierdził jej kult (confirmatio cultus), ogłaszając Elżbietę Picenardi z Mantui błogosławioną Kościoła katolickiego.