bł. Józefa Naval Girbés

Dzieciństwo i duchowe fundamenty

Błogosławiona Józefa Naval Girbés urodziła się 11 grudnia 1820 roku w Algemesí, niedaleko Walencji (Hiszpania). Tego samego dnia została ochrzczona w parafii św. Jakuba. W 1829 roku przystąpiła do Pierwszej Komunii Świętej, a w kolejnych latach pobierała naukę w szkole dla ubogich dzieci prowadzonej pod patronatem kapituły katedralnej w Walencji. Tam nauczyła się czytać, pisać oraz zdobyła podstawy haftu. – umiejętności, które odegrały później istotną rolę w jej apostolstwie.

Już od dzieciństwa rozwijała się w niej głęboka pobożność, przekazana przez matkę i umacniana przez systematyczne kierownictwo duchowe miejscowego proboszcza. Korzystając z tej formacji, 4 grudnia 1838 roku, jako osiemnastoletnia dziewczyna, Józefa złożyła prywatny ślub czystości, całkowicie powierzając swoje życie Bogu.

Dom, który stał się ośrodkiem duchowym

Żywiąc szczególne nabożeństwo do Matki Bożej Szkaplerznej oraz świętych Karmelu, wstąpiła do Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych. Wkrótce zaczęła gromadzić w swoim domu dziewczęta, ucząc je krawiectwa i haftu, a jednocześnie wprowadzając w życie modlitwy i refleksji nad wiarą. Po śmierci babci, 27 lipca 1847 roku, Józefa została jedyną gospodynią domu, który stopniowo przekształcił się w swoisty ośrodek formacji duchowej.

Nazywana przez uczennice „ciocią Józią” (la tía Pepa), przyciągała coraz liczniejsze grono młodych kobiet. Podczas pracy ręcznej słuchały one fragmentów dzieł św. Teresy od Jezusa i św. Jana od Krzyża. Józefa komentowała lektury, dzieląc się własnym doświadczeniem modlitwy, kontemplacji i życia wewnętrznego, czerpiąc z bogatej duchowości Karmelu.

Apostolstwo świeckiej kobiety

Choć była kobietą prostą i bez formalnego wykształcenia, potrafiła udzielać mądrych i roztropnych rad osobom różnych stanów. Jej pracownia hafciarska stała się miejscem spotkań duchowych rozmów, a także przestrzenią pomocy dla potrzebujących. Aktywnie wspierała proboszcza w katechizacji dzieci i młodzieży oraz hojnie dzieliła się tym, co posiadała, z ubogimi.

Szczególnie otwartym na działanie łaski dziewczętom wskazywała drogę głębszej modlitwy i życia duchowego. Wiele z nich skierowała do klasztorów klauzurowych, zwłaszcza karmelitańskich, inne natomiast przygotowała do dojrzałego życia rodzinnego, podkreślając znaczenie modlitwy, sakramentów i chrześcijańskiego świadectwa w codziennej pracy i relacjach międzyludzkich. Niektórym młodzieńcom pomogła także rozeznać powołanie kapłańskie.

Ofiarna miłość do końca

W 1885 roku, gdy Walencję dotknęła epidemia cholery, Józefa z narażeniem życia niosła duchową pomoc chorym i osamotnionym, kierując ich ku nadziei spotkania z Bogiem. Zimą 1891 roku sama ciężko zachorowała, cierpiąc na poważne schorzenia serca i układu krążenia. Otoczona swoimi uczennicami, po przyjęciu sakramentów, zmarła 24 lutego 1893 roku w Algemesí.

Pochowano ją w habicie i białym płaszczu karmelitańskim. Jej pogrzeb przerodził się w wielką manifestację wiary mieszkańców miasta, a grób stał się miejscem licznych modlitw. Mimo trudnej sytuacji Kościoła w Hiszpanii w latach 30. XX wieku przeprowadzono kanoniczne przesłuchania świadków jej życia. Proces beatyfikacyjny rozpoczął się w Walencji w 1950 roku, a beatyfikował ją 25 września 1988 roku Ojciec Święty Jan Paweł II. 22 maja 2014 roku Rada Lekarska w Rzymie zatwierdziła cud wymagany do ogłoszenia jej świętą.

Kościół, podsumowując jej życie, wskazał na heroiczny wymiar jej cnót i apostolskiego zaangażowania. Józefa Naval Girbés nie zamykała wiary w przestrzeni prywatnej, lecz konsekwentnie przenosiła ją w codzienne relacje, wychowanie młodych i pomoc najbardziej potrzebującym. Nie zadowalała się praktykowaniem cnót w domu, lecz szukała wszelkich okazji, by głosić Chrystusa słowem i czynem – czytamy w „Dekrecie o heroiczności cnót” Józefy Naval Girbés (Walencja, 3 stycznia 1987 r.).