św. Julia Salzano

Dzieciństwo po stracie ojca

Święta Julia Salzano urodziła się 13 października 1846 roku w Santa Maria Capua Vetere, niedaleko Caserty, na północ od Neapolu (Włochy). Była córką Diega Salzano, kapitana lansjerów w wojsku króla Ferdynanda II Neapolitańskiego, oraz Adelajdy Valentino, wywodzącej się z rodziny związanej ze św. Alfonsem Marią Liguorim. Gdy Julia miała cztery lata, zmarł jej ojciec. Rodzina powierzyła ją wtedy opiece Sióstr Miłosierdzia, czyli szarytek, w Królewskim Sierocińcu San Nicola La Strada. Pozostała tam do około piętnastego roku życia. Ten czas dał jej formację, wykształcenie i pierwsze doświadczenie życia prowadzonego w rytmie wiary, modlitwy i służby.

Nauczycielka w Casorii

Po powrocie do rodziny Julia kontynuowała naukę i zdobyła przygotowanie nauczycielskie. W 1865 roku przeniosła się z bliskimi do Casorii koło Neapolu, gdzie jako dziewiętnastoletnia kobieta rozpoczęła pracę w szkole miejskiej. Nie traktowała szkoły wyłącznie jako miejsca nauczania liter, rachunków i codziennych umiejętności. Bardzo szybko zaczęła troszczyć się o religijne wychowanie dzieci. Gromadziła je także poza lekcjami, aby uczyć prawd wiary. Z czasem katecheza stała się najważniejszym rysem jej życia.

Mieszkańcy Casorii nazywali ją z czułością Donna Giulietta, czyli panią Julcią. W tym prostym określeniu mieściło się zaufanie, jakim darzyli ją ludzie. Julia nie była osobą odległą ani niedostępną. Żyła blisko rodzin, dzieci i codziennych spraw miejscowej wspólnoty.

Serce Jezusa i pobożność maryjna

W szkole i w pracy wychowawczej dojrzewała jej pobożność maryjna oraz szczególne przywiązanie do Najświętszego Serca Jezusa. Nawiązała kontakt ze św. Katarzyną Volpicelli, założycielką Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca. Razem szerzyły miłość i cześć dla Serca Jezusowego, żyjąc duchową dewizą: Ad maiorem Cordis Iesu gloriam – „Dla większej chwały Serca Jezusowego”.

Julia widziała w Sercu Jezusa nie tylko przedmiot nabożeństwa, lecz także najgłębszy motyw katechezy. Chciała prowadzić ludzi do Boga przez poznanie Jego miłości. Była przekonana, że bez poznania Boga człowiek nie potrafi Go prawdziwie kochać ani Mu służyć. W jej życiu ważne miejsce zajmowała również Eucharystia. Martyrologium Romanum wspomina ją jako dziewicę, która założyła zgromadzenie dla nauczania doktryny chrześcijańskiej oraz szerzenia nabożeństwa do Eucharystii.

„Będę zawsze katechizować”

Julia Salzano miała w sobie niezwykłą gorliwość katechetki. Mówiła: Będę zawsze katechizować, dopóki będę żyła. A później zapewniam was, że będę niezwykle zadowolona, gdy będę umierała, katechizując. Nie była to tylko piękna deklaracja. Jej codzienność potwierdzała te słowa. Katechezę uważała za jedno z najważniejszych zadań Kościoła. Uczyła także swoje siostry, że katechetka powinna być zawsze gotowa mówić dzieciom i wszystkim ludziom o Bogu, nie unikając poświęcenia, którego taka służba wymaga. W jej duchowej drodze ważną rolę odegrał bł. Ludwik z Casorii, franciszkanin. Widząc zapał Giulietty, miał ją przestrzec, aby nie ulegała pokusie opuszczenia dzieci ukochanej Casorii, ponieważ wolą Bożą było, by żyła i umarła pośród nich. Te słowa okazały się prorocze.

Założycielka Sióstr Katechetek Najświętszego Serca

Od 1882 roku Julia coraz wyraźniej rozeznawała pragnienie życia zakonnego. W październiku 1890 roku zgromadziła wokół siebie grupę kobiet, które chciały poświęcić się katechezie, szerzeniu nabożeństwa do Najświętszego Serca Jezusa i czci dla Maryi. Tak powstał pierwszy zalążek przyszłego zgromadzenia.

Droga nie była prosta. Nowe dzieło napotykało trudności, zwłaszcza w diecezji neapolitańskiej, gdzie pojawiały się pomysły, aby Julia i jej towarzyszki zostały włączone do zgromadzenia św. Katarzyny Volpicelli. Ostatecznie jednak dzieło zachowało własną tożsamość.

21 listopada 1905 roku Julia Salzano i siedem jej towarzyszek przyjęły welon. W tym roku powstało Zgromadzenie Sióstr Katechetek od Najświętszego Serca (wł. Congregazione delle Suore Catechiste del Sacro Cuore). Jego celem było nauczanie prawd wiary i prowadzenie ludzi do miłości Boga przez Serce Jezusa, Eucharystię i pobożność maryjną. Reguły instytutu ukończono w 1916 roku. Zgromadzenie otrzymało diecezjalne zatwierdzenie 12 sierpnia 1920 roku, a jego konstytucje zatwierdzono w Rzymie 4 lutego 1922 roku. Uznanie papieskie przyszło już po śmierci założycielki, 19 marca 1960 roku.

Wierna do ostatnich sił

Matka Julia prowadziła swoje zgromadzenie z wielkim oddaniem. Udzielała rad dzieciom, młodzieży, matkom, żołnierzom i wszystkim, którzy szukali u niej słowa pociechy. Jej apostolat był prosty, ale bardzo konkretny: nauczać wiary, zachęcać do modlitwy, prowadzić do Eucharystii i Najświętszego Serca Jezusa. Pozostała katechetką do końca. Jeszcze krótko przed śmiercią, mając 83 lata, egzaminowała około stu dzieci przygotowujących się do Pierwszej Komunii Świętej. W ten sposób spełniło się pragnienie, które nosiła w sercu przez całe życie.

Zmarła 17 maja 1929 roku w Casorii. Tam, zgodnie z proroczym upomnieniem bł. Ludwika z Casorii, żyła i umarła pośród dzieci oraz ludzi, którym poświęciła swoje siły. Jej proces beatyfikacyjny rozpoczął się w XX wieku. Beatyfikował ją Ojciec Święty Jan Paweł II 27 kwietnia 2003 roku, a kanonizował 17 października 2010 roku papież Benedykt XVI.