św. Maria Elżbieta Hesselblad

Od szwedzkiej wioski do pytań o prawdę

Święta Maria Elżbieta Hesselblad urodziła się 4 czerwca 1870 roku w Fåglavik, w prowincji Älvsborg w Szwecji. Była piątym z trzynaściorga dzieci Augusta Roberta Hesselblada i Cajsy Pettersdotter Dag. Wkrótce po narodzinach została ochrzczona w Kościele Reformowanym Szwecji.

Rodzina żyła skromnie, a trudności materialne sprawiały, że często zmieniała miejsce zamieszkania. Już w dzieciństwie Maria Elżbieta zauważała, że jej rówieśnicy należą do różnych wspólnot chrześcijańskich. To doświadczenie nie pozostało tylko zewnętrzną obserwacją. W jej sercu dojrzewało pytanie, gdzie znajduje się ta „Owczarnia Chrystusa”, której szukała z prostotą i coraz większą wewnętrzną powagą.

Emigracja, praca i spotkanie z cierpieniem

Z powodu biedy Maria Elżbieta wcześnie podjęła pracę. Najpierw pracowała w Szwecji, a po osiągnięciu pełnoletności wyjechała do Stanów Zjednoczonych, by pomagać rodzinie. W Nowym Jorku uczyła się pielęgniarstwa w Szpitalu Roosevelta, a od 1888 roku pracowała jako pielęgniarka. Zajmowała się także chorymi i starszymi w ich domach.

Ta służba głęboko ją uformowała. Wchodziła do mieszkań ludzi ubogich, samotnych, cierpiących, a jednocześnie coraz częściej spotykała katolików. Ich wiara, modlitwa i sakramentalne życie Kościoła poruszały ją coraz mocniej. Nie była to szybka decyzja ani chwilowe wzruszenie. Maria Elżbieta dojrzewała do wyboru powoli, przez pracę, modlitwę, rozmowy i uczciwe szukanie prawdy.

Droga do Kościoła katolickiego

Ważną rolę w jej drodze odegrał jezuita, o. Giovanni Hagen, który wprowadzał ją w naukę Kościoła katolickiego. Maria Elżbieta studiowała ją z zaangażowaniem i coraz wyraźniej widziała w Kościele katolickim wspólnotę najbliższą Chrystusowi. 15 sierpnia 1902 roku w Waszyngtonie przyjęła chrzest warunkowy. Sama później wspominała ten dzień jako czas szczególnej łaski. W jej sercu narodziła się gotowość, by odpowiedzieć Bogu całym życiem. Jej modlitwa: Panie, zrób ze mną, co chcesz. Wystarczy mi Twoja łaska dobrze streszcza duchowy kierunek, który odtąd wybierała coraz pełniej.

Pod koniec 1902 roku udała się do Rzymu i tam przyjęła bierzmowanie. Choć wróciła jeszcze na krótko do Nowego Jorku, jej myśl coraz bardziej kierowała się ku życiu zakonnemu i ku duchowemu dziedzictwu św. Brygidy Szwedzkiej.

W domu św. Brygidy

25 marca 1904 roku Maria Elżbieta zamieszkała w Rzymie, w domu św. Brygidy, który zajmowały wtedy karmelitanki. Jej zdrowie było słabe, jednak pragnienie oddania się Bogu okazało się silniejsze niż lęk przed cierpieniem i niepewną przyszłością.

W 1906 roku, za specjalnym pozwoleniem papieża św. Piusa X, przywdziała habit brygidki. W ten sposób weszła na drogę, która miała doprowadzić do odnowienia Zakonu Najświętszego Zbawiciela św. Brygidy. Nie chodziło jej jedynie o historyczne odtworzenie dawnej formy życia zakonnego. Pragnęła, by duch brygidek znów przemawiał do Kościoła przez modlitwę, liturgię, gościnność, ofiarę i troskę o jedność chrześcijan.

Odnowicielka brygidek

9 września 1911 roku Maria Elżbieta Hesselblad podjęła dzieło odnowienia Zakonu Świętej Brygidy. Jej praca wymagała cierpliwości, odwagi i wielkiej wytrwałości. Początki nie były łatwe, ale z czasem dzieło uzyskało kanoniczne zatwierdzenie w 1920 roku i zaczęło się rozwijać.

Szczególnym rysem jej duchowości była modlitwa o jedność chrześcijan. Bliskie stały się jej słowa Jezusa: Aby wszyscy byli jedno. Nie traktowała ekumenizmu jako hasła, ale jako codzienną ofiarę, pracę serca i świadectwo miłości. Chciała, aby jej córki duchowe kochały Kościół, papieża i modliły się o jedną Owczarnię i jednego Pasterza.

W 1923 roku wróciła do Szwecji i otworzyła dom w Djursholm niedaleko Sztokholmu. Był to ważny znak, gdyż córki św. Brygidy powracały do ojczyzny swojej duchowej matki. W 1931 roku Maria Elżbieta uzyskała dla zgromadzenia wieczyste użytkowanie kościoła i domu św. Brygidy w Rzymie. Kilka lat później, w 1937 roku, dzieło brygidek dotarło także do Indii.

Dom otwarty dla prześladowanych

W czasie II wojny światowej Maria Elżbieta Hesselblad dała świadectwo bardzo konkretnej odwagi. W Rzymie udzielała schronienia Żydom i innym osobom zagrożonym prześladowaniami nazistowskimi. Dom św. Brygidy stał się miejscem ukrycia, pomocy, żywności i odzieży. Odwaga ta wynikała wprost z Ewangelii rozumianej dosłownie. Za tę postawę w 2004 roku Instytut Yad Vashem uznał Marię Elżbietę Hesselblad za Sprawiedliwą wśród Narodów Świata.

Ostatnie lata i świętość codzienności

Ostatnie lata życia Marii Elżbiety naznaczyły cierpienie i choroba. Nie zatrzymały jednak jej wewnętrznej wolności. Pozostała matką dla sióstr, kobietą modlitwy i osobą bliską ubogim. Zmarła 24 kwietnia 1957 roku w domu św. Brygidy w Rzymie. Pozostawiła po sobie pamięć osoby, która szukała prawdy bez lęku, służyła cierpiącym bez znużenia i budowała jedność tam, gdzie historia zostawiła podziały.

Została ogłoszona czcigodną służebnicą Bożą 26 marca 1999 roku przez Jana Pawła II. Ten sam papież beatyfikował ją 9 kwietnia 2000 roku. Kanonizował ją papież Franciszek 5 czerwca 2016 roku w Watykanie. Martyrologium Romanum wspomina ją w dniu śmierci (dies natalis). Natomiast w niektórych kalendarzach jest wspominana 4 czerwca.