św. Maria Guadalupe García Zavala

Dzieciństwo blisko sanktuarium

Święta Maria Guadalupe García Zavala urodziła się 27 kwietnia 1878 roku w Zapopan, w stanie Jalisco w Meksyku. Była córką Fortina Garcíi Venegasa i Refugio Zavala Orozco de García. Następnego dnia została ochrzczona w parafii św. Piotra Apostoła i otrzymała imię Anastasia Guadalupe.

Jej dzieciństwo było mocno związane z bazyliką Matki Bożej z Zapopan. Ojciec prowadził naprzeciwko niej sklep z dewocjonaliami, dlatego mała Lupita często wchodziła do kościoła i dorastała w atmosferze prostej, codziennej pobożności. Pierwszą Komunię św. przyjęła 8 września 1887 roku w sanktuarium Matki Bożej z Zapopan.

Już jako dziewczynka wyróżniała się pogodą, łagodnością i wrażliwością na potrzebujących. Nie była to pobożność oderwana od życia. Od początku łączyła modlitwę z troską o ubogich i z gotowością do pomocy tam, gdzie cierpienie było najbardziej konkretne.

Powołanie silniejsze niż plany

W 1898 roku, mając dwadzieścia lat, Lupita wstąpiła do Konferencji Błogosławionej Małgorzaty, związanej z duchowością i działalnością Konferencji św. Wincentego a Paulo. Było to środowisko nastawione na miłosierdzie praktyczne, czyli pomoc biednym, troskę o chorych i służbę ludziom, którzy nie mieli oparcia w innych.

W młodości była zaręczona z Gustavem Arreolą. Źródła podkreślają, że uchodziła za osobę życzliwą, ujmującą, prostą w zachowaniu i bardzo pomocną. Jednak w wieku dwudziestu trzech lat rozeznała, że Bóg wzywa ją do innej drogi. Zamiast małżeństwa wybrała życie zakonne i służbę chorym oraz ubogim. O swoim wewnętrznym niepokoju powiedziała kierownikowi duchowemu, ojcu Cipriano Iñiguezowi Martínowi del Campo. On również nosił w sercu pragnienie założenia zgromadzenia, które zajmowałoby się chorymi w szpitalu. Z tego spotkania duchowych intuicji narodziło się dzieło, które miało stać się jej życiową misją.

Służebniczka chorych i ubogich

31 października 1901 roku Maria Guadalupe García Zavala i o. Cipriano Iñiguez założyli Zgromadzenie Służebniczek Świętej Małgorzaty Marii i Ubogich. Matka Lupita została pierwszą przełożoną generalną i pełniła tę posługę do końca życia.

Nie kierowała zgromadzeniem zza biurka. Pracowała jako pielęgniarka, była blisko chorych i nie cofała się przed najbardziej zwyczajnymi, a zarazem wymagającymi gestami opieki. Źródła wspominają, że klękała na podłodze, aby zajmować się pacjentami w szpitalu, który początkowo cierpiał na brak sprzętu i środków medycznych. Braki materialne nadrabiała czułością, cierpliwością i troską o życie duchowe chorych.

Choć pochodziła z dość zamożnej rodziny, wybrała życie bardzo skromne. Uczyła siostry miłości do ubóstwa nie jako idei, lecz jako drogi większej wolności w służbie. Kiedy szpital znalazł się w poważnych trudnościach finansowych, poprosiła kierownika duchowego o pozwolenie na kwestowanie. Po uzyskaniu zgody przez kilka lat wraz z siostrami prosiła o wsparcie na ulicach, aby chorzy mogli otrzymać opiekę.

Odwaga w czasie prześladowań

Szczególnie trudny okres w życiu Matki Lupity przypadł na czas napięć politycznych i religijnych w Meksyku. Od 1911 roku sytuacja Kościoła stawała się coraz bardziej niebezpieczna, a najkrwawsze prześladowania przypadły na lata 1926–1929, w okresie rządów Plutarca Elíasa Callesa.

W tym czasie Maria Guadalupe García Zavala ryzykowała życie własne i swoich sióstr. W szpitalu ukrywała kilku kapłanów oraz arcybiskupa Guadalajary, Francisco Orozco y Jiméneza. Jednocześnie jej wspólnota nie odmawiała pomocy rannym żołnierzom, nawet jeśli należeli do środowisk prześladujących Kościół.

To właśnie tutaj widać szczególną siłę jej świętości. Nie dzieliła cierpiących na „swoich” i „obcych”. Chroniła prześladowanych, ale opatrywała także prześladowców. Dzięki temu nawet żołnierze obozujący w pobliżu szpitala nie tylko nie nękali sióstr, lecz także bronili ich oraz pacjentów.

Ostatnie lata Matki Lupity

Za życia Matki Marii Guadalupe w Meksyku powstało jedenaście domów zgromadzenia. Po jej śmierci dzieło nadal się rozwijało. Służebniczki Świętej Małgorzaty Marii i Ubogich podjęły posługę także poza Meksykiem, między innymi w Peru, Stanach Zjednoczonych, Islandii, Grecji i we Włoszech.

13 października 1961 roku zgromadzenie obchodziło diamentowy jubileusz Matki Lupity, czyli sześćdziesiąt lat jej życia zakonnego. Miała wtedy osiemdziesiąt trzy lata i cierpiała z powodu bolesnej choroby. W ostatnim okresie życia mówiła z prostotą, że idzie ku niebu. Jej słowa, pełne tęsknoty za Jezusem i Maryją, pokazują duchową dojrzałość kobiety, która całe życie uczyła się oddawać Bogu przez służbę ludziom.

Zmarła 24 czerwca 1963 roku w Guadalajarze, w stanie Jalisco, w wieku 85 lat. Już wtedy cieszyła się opinią świętości. Kochali ją ubodzy i zamożni, chorzy, siostry oraz mieszkańcy miejsc, w których działały szpitale zgromadzenia. Po jej śmierci wielu ludzi przybyło do szpitala, aby pożegnać ją po raz ostatni, a pogrzeb zgromadził tłumy przekonane, że odchodzi kobieta prawdziwie święta.

1 lipca 2000 roku papież Jan Paweł II zatwierdził dekret o heroiczności jej cnót. Beatyfikował ją 25 kwietnia 2004 roku, a 12 maja 2013 roku papież Franciszek kanonizował ją w Rzymie.