św. Oliwa z Anagni

Święta Oliwa według tradycji żyła w V wieku. Pochodziła z patrycjuszowskiego rodu w Anagni we Włoszech. Niestety wiemy tylko, że wbrew woli rodziców nie wyszła za mąż, a wybrała życie poświęcone Bogu jako dziewica.

Jej duchowość łączono z modlitwą, pokutą i kontemplacją. Posiadała łaskę mistycznych przeżyć, prywatnych objawień i wizji. Posiadała też dar lewitacji. Przekazy wspominają, że żyła w miejscach surowych i samotnych. Zmarła 3 czerwca 492 roku. Po śmierci jej relikwie przeniesiono do katedry w Anagni. Mieszkańcy otoczyli czcią jej grób i ufali w skuteczność jej orędownictwa.

7 września 1133 roku, antypapież Anaklet II konsekrował w tamtejszej katedrze ołtarz ku czci św. Oliwy, na którym złożono w małej urnie jej szczątki. Aż do czasów Piusa VI znajdował się w Anagni, w pobliżu katedry, kościół pod wezwaniem św. Oliwy, który jednak został rozebrany w 1564 roku z powodu budowy obronnych bastionów.

Miejscem szczególnego kultu św. Oliwy z Anagni, oprócz jej rodzinnego miasta, są: Castro dei Volsci (parafia pod jej wezwaniem), Trivigliano i Cori (kościół pod jej wezwaniem). Święta Oliwa wraz ze św. Sekundyną, św. Aurelią i św. Neomyzją należy do grupy tzw. czterech świętych anagnijskich.

W ikonografii św. Oliwa z Anagni jest przedstawiana jako młoda kobieta w skromnej szacie, z welonem na głowie w modlitewnej eksazie lub ciałem uniesionym nad ziemią (lewitacja).

Warto wspomnieć, że pod koniec XVII wieku ówczesny opat z Gdańska Oliwy, Michał Antoni Hacki, dowiedział się o kulcie włoskiej dziewicy – św. Oliwy z Anagni. Zauważył idealną zbieżność między jej imieniem a nazwą zarządzanego przez siebie opactwa. Uzyskał od papieża Klemensa XI zgodę na wprowadzenie jej kultu do Oliwy. Sprowadził z Włoch relikwie świętej i ustanowił ją patronką.