św. Dominika z Nikomedii

Święta Dominika przyszła na świat w chrześcijańskiej rodzinie w Nikomedii w Azji Mniejszej (dzisiejsza Turcja). Według tradycji jej rodzicami byli Doroteusz i Euzebia, pobożni Grecy, którzy długo nie mieli dzieci i prosili Boga o potomstwo. Dziewczynka miała urodzić się w niedzielę, czyli w Dzień Pański, dlatego otrzymała imię Kyriake. Dopiero później na Zachodzie imię to zaczęto tłumaczyć jako Dominica, a w języku polskim przyjęła się forma Dominika.

Tradycja podkreśla, że od młodości Dominika pragnęła należeć wyłącznie do Chrystusa. Odrzucała propozycje małżeństwa, również wtedy, gdy o jej rękę zabiegał syn sędziego Nikomedii. Odmowa stała się powodem oskarżenia jej oraz jej rodziców o wyznawanie chrześcijaństwa.

W czasie prześladowania za cesarza Dioklecjana Doroteusz i Euzebia mieli zostać poddani torturom, a następnie zesłani do Melitene, gdzie zmarli po wielu cierpieniach. Samą Dominikę odesłano na przesłuchanie do Maksymiana. Ponieważ nie wyrzekła się wiary, poddawano ją kolejnym mękom. Przekazy mówią o więzieniu, biczowaniu, przypalaniu ciała, a także o cudownym umocnieniu i uzdrowieniu, które miały doprowadzić do nawrócenia wielu pogan.

Później Dominika stanęła przed Hilarionem, eparchą Bitynii, a następnie przed jego następcą Apoloniuszem. Według tradycji płomienie nie wyrządziły jej szkody, a dzikie zwierzęta, którym ją wydano, nie chciały jej tknąć. Ostatecznie skazano ją na ścięcie. Przed wykonaniem wyroku poprosiła o chwilę modlitwy, oddała Bogu swoją duszę i zmarła, zanim spadł miecz kata. Jej męczeństwo datuje się na 6 lipca 303 roku.

Kult św. Dominiki szczególnie rozwinął się w Tropei w Kalabrii, gdzie czczono jej relikwie. 14 maja 1672 roku Święta Kongregacja Obrzędów zatwierdziła dla Tropei własne oficjum i Mszę ku jej czci. Martyrologium Romanum wspomina ją 6 lipca pod imieniem Kyriake (Cyriake), natomiast w tradycji greckiej jej pamięć pojawia się także 7 i 26 lipca.