Gerard Majella

Od krawieckiego warsztatu do klasztoru

Święty Gerard Majella urodził się 6 kwietnia 1726 roku w Muro Lucano, w południowych Włoszech, w ubogiej rodzinie rzemieślniczej. Po wczesnej śmierci ojca musiał pomagać w utrzymaniu matki i sióstr. Uczył się zawodu krawca, a przez pewien czas pracował również jako służący biskupa Lacedonii. Już jako młody człowiek wyróżniał się zamiłowaniem do modlitwy i wrażliwością na ludzką biedę. Większość pieniędzy, które pozostawały mu po zaspokojeniu potrzeb rodziny, przeznaczał na pomoc ubogim oraz Msze święte za zmarłych.

Pragnął poświęcić życie Bogu, jednak kapucyni odmówili przyjęcia go ze względu na słabe zdrowie. Gerard nie porzucił swojego zamiaru. Gdy w 1749 roku do Muro Lucano przybyli redemptoryści, postanowił do nich dołączyć. Mimo początkowych trudności dopiął swego i rozpoczął nowicjat w Deliceto. W 1752 roku złożył śluby zakonne jako brat zakonny.

Pokora i służba potrzebującym

W klasztorze Gerard wykonywał rozmaite prace: był krawcem, zakrystianem, ogrodnikiem i pielęgniarzem. Nie uważał żadnego zajęcia za zbyt mało ważne, jeśli mogło przynieść pożytek wspólnocie. Szczególną troską otaczał ludzi biednych i chorych, których spotykał również podczas podróży związanych z obowiązkami zakonnymi.

Z czasem zaczęto zwracać się do niego po duchowe rady. Choć nie był kapłanem, wielu ludzi ceniło jego prostotę, życzliwość i umiejętność umacniania w wierze. Tradycja przypisuje mu także liczne nadzwyczajne łaski, między innymi dar rozpoznawania ludzkich sumień, przepowiadania przyszłości i uzdrawiania chorych.

W 1754 roku Gerard doświadczył szczególnie bolesnej próby. Został niesłusznie oskarżony o popełnienie grzechów nieczystych z młodą dziewczyną, córką rodziny, w której domu Gerard często zatrzymywał się podczas swoich misjonarskich podróży. Święty Alfons Maria Liguori, założyciel redemptorystów, nałożył na niego surowe ograniczenia, w tym zakaz przyjmowania Komunii świętej. Gerard nie próbował się usprawiedliwiać, powierzając całą sprawę Bogu. Dopiero gdy oskarżycielka wycofała swoje zarzuty, jego niewinność wyszła na jaw.

Pragnął jedynie pełnić wolę Bożą

Najważniejszym pragnieniem Gerarda było coraz głębsze zjednoczenie z Bogiem. W swoim osobistym programie życia zapisał, że chce kochać Boga, wszystko czynić z miłości do Niego i zawsze pełnić Jego wolę. Taka postawa towarzyszyła mu zarówno w codziennych obowiązkach, jak i w chwilach cierpienia.

Wyczerpany chorobą trafił do klasztoru w Materdomini koło Caposele. Tam zmarł w nocy z 15 na 16 października 1755 roku, mając zaledwie 29 lat. Na drzwiach swojej celi pozostawił słowa: Tutaj spełnia się wolę Bożą, tak jak chce Bóg i jak długo będzie chciał. Papież Leon XIII beatyfikował Gerarda 29 stycznia 1893 roku, a Pius X kanonizował go 11 grudnia 1904 roku. Jego wspomnienie liturgiczne przypada 16 października.