bł. Julianna de Busto Arsizio

Z rodzinnego domu na Sacro Monte

Błogosławiona Julianna urodziła się w 1427 roku w okolicach Busto Arsizio (Włochy), w rodzinie związanej ze środowiskiem wiejskim. Dokładne wskazanie miejsca jej narodzin nie jest dziś całkowicie pewne. Dawne przekazy mówią o Busto–Verghera, natomiast część badaczy utożsamia tę miejscowość z Cascina dei Poveri na terenie Busto Arsizio. Jeszcze inni wskazują Vergherę, będącą obecnie częścią Samarate.

Według tradycji hagiograficznej od młodości pragnęła poświęcić życie Bogu. Jej ojciec miał jednak sprzeciwiać się tej decyzji i planować dla córki małżeństwo. Ostatecznie Julianna opuściła rodzinny dom i 14 października 1454 roku dotarła na Sacro Monte nad Varese. Tam przyłączyła się do Katarzyny Morigi, późniejszej błogosławionej Katarzyny z Pallanzy. Data ta uznawana jest oficjalnie za początek wspólnej drogi obu kobiet.

Życie eremitki u boku Katarzyny

Początkowo ich codzienność miała charakter pustelniczy. Modlitwa, praca, umartwienie oraz życie z dala od świata wyznaczały rytm niewielkiej wspólnoty, do której z czasem zaczęły dołączać kolejne kobiety. Szczególne miejsce zajmowała w ich duchowości medytacja nad męką Chrystusa i miłość do Ukrzyżowanego.

Julianna nie zasłynęła jako autorka pism ani nauczycielka teologii. Jej duchowa droga opierała się na prostocie, posłuszeństwie, cierpliwości i gotowości do służenia innym. Tradycja klasztorna zapamiętała ją między innymi jako tę, która podawała pielgrzymom świeżą wodę przez klasztorną furtę. Niewielki gest dobrze oddaje sposób, w jaki rozumiała życie poświęcone Bogu – jako połączenie modlitwy z konkretną troską o człowieka.

Od pustelni do klasztoru

Z czasem grupa eremitek potrzebowała bardziej określonych ram życia zakonnego. 10 listopada 1474 roku papież Sykstus IV zatwierdził powstanie klasztoru. Następnie 10 sierpnia 1476 roku pięć pierwszych eremitek rozpoczęło regularne życie wspólnotowe według Reguły św. Augustyna oraz konstytucji dawnego Zakonu św. Ambrożego ad Nemus. Katarzyna została pierwszą przełożoną wspólnoty, która przyjęła nazwę Mniszki Eremitki Ambrozjańskie (wł. Romite Ambrosiane lub oficjalnie Ordine delle Romite Ambrosiane).

Katarzyna zmarła 6 kwietnia 1478 roku. Po jej śmierci Julianna objęła kierowanie wspólnotą i prowadziła ją przez ponad dwie dekady. W ten sposób kobieta, która przybyła na górę jako uczennica i towarzyszka pierwszej pustelnicy, stała się jedną z najważniejszych postaci rozwijającego się klasztoru.

Śmierć i rozwój kultu

Julianna zmarła 15 sierpnia 1501 roku w klasztorze na Sacro Monte, mając około 74 lat. Za sobą miała niemal pół wieku życia związanego z tym miejscem – najpierw w formie eremickiej, później we wspólnocie monastycznej. Po jej śmierci pamięć o świętości romitki zachowała się zarówno w klasztorze, jak i w rodzinnych stronach. Kult Julianny i Katarzyny został lokalnie potwierdzony już w 1729 roku. Następnie 12 września 1769 roku Święta Kongregacja Obrzędów uznała istniejący od dawna kult Julianny i Katarzyny, a cztery dni później, 16 września, decyzję tę zatwierdził papież Klemens XIV.