bł. Klara Badano

Dzieciństwo Klary Badano

Błogosławiona Klara Badano urodziła się 29 października 1971 roku w Sassello na północy Włoch, w diecezji Acqui. Była jedynaczką. Jej ojciec, Ruggero, pracował jako kierowca ciężarówki, a matka, Maria Teresa Caviglia, prowadziła dom. Rodzice przez jedenaście lat z tęsknotą czekali na dziecko, dlatego od pierwszych dni traktowali Klarę jako dar i zadanie. Matka poświęciła się wychowaniu córki, okazywała jej czułość, a równocześnie uczyła stawiania granic i odpowiedzialności.

Klara dorastała jak wiele dziewczyn w jej wieku. Kochała naturę, przyjaźnie i ruch. Grała w tenisa, pływała, jeździła na rowerze, chodziła po górach. Lubiła także tańczyć i śpiewać, dbała o schludny wygląd, a przy tym szybko zjednywała sobie ludzi jasnym spojrzeniem i bezpośrednim uśmiechem. Co ważne, już jako dziecko dostrzegała potrzebujących i potrafiła z czegoś zrezygnować, aby komuś pomóc.

Spotkanie, które zmieniło wszystko

Decydujący zwrot w jej życiu nastąpił we wrześniu 1980 roku, gdy dziewięcioletnia Klara poznała duchowość Ruchu Focolari i ideał jedności. Wkrótce w tę drogę weszli także jej rodzice. Klara nawiązała listowną relację z Chiarą Lubich, założycielką ruchu. W wieku dwunastu lat pisała, że odkrywa „Jezusa Opuszczonego” jako klucz do jedności z Bogiem i pragnie wybrać Go jako jedynego Umiłowanego. Z kolei jako czternastolatka wyznała, że chce żyć Ewangelią konsekwentnie, a nie „na pół gwizdka” i uczynić z niej codzienny program.

Zwyczajna młodość i dorastanie

W połowie lat 80. Klara uczyła się w Savonie w gimnazjum i liceum o profilu klasycznym. Mimo wysiłku przeżywała trudności w nauce i musiała powtarzać trzecią klasę. Pojawiały się też napięcia z rodzicami, zwłaszcza o wieczorny czas spędzany z rówieśnikami. Jednak w domu nie brakowało miłości, rozmowy i szukania kompromisu. Klara przeżywała również młodzieńcze sympatie, ale nie godziła się na relacje, które nie prowadziły do dojrzałej miłości. Latem 1988 roku, kiedy dowiedziała się o niezdanej matematyce, mimo że było jej ciężko, nie uciekła od obowiązków. Wyjechała na kongres do Rzymu z młodszymi dziewczętami i wprost pisała, że uczy się przyjmować doświadczenie trudności i porażki, bez rezygnacji z dobra.

Diagnoza i dwuletnia „Kalwaria”

Wkrótce pojawiły się wydarzenia, których nikt nie oczekiwał. Podczas gry w tenisa Klara poczuła silny ból. Badania przyniosły dramatyczną diagnozę: osteosarcoma (nowotwór kości), w ciężkiej, bolesnej postaci, z przerzutami. Klara przyjęła tę wiadomość bez buntu. Najpierw zapadła w ciszę, a potem świadomie powtarzała: Jeśli Ty, Jezu, tego chcesz, ja też tego chcę.

Leczenie szybko stało się wyjątkowo wymagające. Klara przeszła operacje i chemioterapię, a gdy straciła włosy, mówiła krótko i prosto: Dla Ciebie, Jezu. Mimo osłabienia troszczyła się o innych pacjentów. Potrafiła wstać z łóżka mimo bólu, aby towarzyszyć dziewczynie w depresji i nie zostawić jej samej. Jednocześnie starała się zachować normalność: interesowała się przyjaciółmi, słuchała ich, dodawała odwagi, a dom i szpitalny pokój zamieniała w przestrzeń spotkania.

Gdy choroba postępowała, nasiliły się cierpienia i pojawił się paraliż nóg. Klara świadomie ograniczała środki przeciwbólowe, zwłaszcza morfinę, ponieważ chciała zachować pełną świadomość. W jej rozumieniu tylko wtedy mogła ofiarować Bogu to, co przeżywała. Lekarze i odwiedzający wspominali, że przyciągała ludzi jak „magnes”, a jej spokój i uśmiech budziły pytania o źródło nadziei. Ona odpowiadała prosto, że stara się kochać Jezusa.

Przygotowanie na spotkanie

W ostatnich miesiącach Klara mówiła wprost o śmierci i nie udawała, że jej nie ma. Jednak zamiast rozpaczy wybierała sens. Wolała prosić o siłę do wypełnienia woli Bożej niż o cud natychmiastowego uzdrowienia. Swój pogrzeb nazywała „uroczystością zaślubin”. Zaplanowała czytania, śpiewy, wystrój kościoła oraz prostą białą suknię z czerwonym akcentem. Prosiła, aby na ceremonii nie dominował płacz, lecz śpiew i nadzieja.

Klara Badana zmarła 7 października 1990 roku o świcie, w święto Matki Bożej Różańcowej. Do matki powiedziała: Ciao. Bądź szczęśliwa, bo ja jestem szczęśliwa. Jej pogrzeb zgromadził wielu młodych ludzi oraz kapłanów, a wybrane przez nią pieśni podkreśliły radosny, paschalny ton pożegnania. Po jej śmierci lekarz, który ją prowadził w chorobie powiedział: Udowadnia swoim uśmiechem i wielkimi jaśniejącymi oczami, że śmierć nie istnieje. Jest tylko życie.

Droga do beatyfikacji

Opinia o jej świętości szybko rozeszła się szeroko. W 1999 roku w diecezji Acqui rozpoczął się proces beatyfikacyjny. W 2009 roku papież Benedykt XVI uznał cud przypisywany jej wstawiennictwu i podpisał dekret beatyfikacyjny. Uroczystość beatyfikacji odbyła się 25 września 2010 roku w sanktuarium Matki Bożej Miłości pod Rzymem; przewodniczył jej, w imieniu papieża, abp Angelo Amato. Klara Badano pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych błogosławionych młodego pokolenia.