bł. Maria od Krzyża Miłości Bożej (Maria Gargani)

Dziecko, które pragnęło Eucharystii

Błogosławiona Maria od Krzyża Miłości Bożej (wł. Maria Crocifissa del Divino Amore) przyszła na świat 23 grudnia 1892 roku w Morra Irpina, dziś Morra De Sanctis, w prowincji Avellino we Włoszech. Nosiła wtedy imię Maria Gargani. Była najmłodsza z ośmiorga dzieci, dorastała w rodzinie głęboko religijnej i dobrze rozumiała wartość nauki. Jej ojca w miejscowości nazywano „profesorem”, a starsze siostry zdobyły przygotowanie nauczycielskie.

Już w dzieciństwie ujawniło się w niej żywe pragnienie bliskości z Bogiem. Historia jej Pierwszej Komunii Świętej ma charakter szczególny. Rodzina, choć wierząca, zwlekała z decyzją, dlatego Maria podczas obecności misjonarzy w miasteczku przystąpiła do spowiedzi, dołączyła do dziewcząt przygotowanych do przyjęcia Eucharystii i przyjęła Komunię. Kiedy wróciła do domu, powiedziała o tym rodzicom. Nie potraktowali tego jak dziecięcego kaprysu, lecz jak znak serca, które już wtedy szukało Jezusa.

Nauczycielka, katechetka i apostołka szkoły

Droga zawodowa Marii wydawała się naturalna. Uczyła się w szkole przygotowującej do zawodu nauczycielki, a w 1913 roku, po zdanym konkursie, rozpoczęła pracę pedagogiczną. Nie ograniczała jej jednak do przekazywania wiedzy. Uczyła katechizmu, troszczyła się o dzieci ubogie i szukała sposobów, by nauka była żywa, zrozumiała i pociągająca.

Wyróżniała się twórczym podejściem do nauczania. Sięgała po dostępne wówczas środki, które pomagały ożywić lekcje, a jej zajęcia przyciągały wielu słuchaczy. W szkole publicznej i w środowiskach wiejskich potrafiła łączyć kompetencję nauczycielki z gorliwością chrześcijanki. Papież Franciszek, wspominając ją po beatyfikacji, nazwał ją prawdziwą apostołką w dziedzinie wychowania i życia parafialnego.

Pragnienie woli Bożej

Pod widoczną aktywnością Marii kryło się głębokie duchowe zmaganie. Modliła się, aby nie wybierać własnej drogi według upodobań, ale pełnić wolę Bożą za wszelką cenę. W ciszy swojego pokoju złożyła ślub czystości, zrezygnowała z próżności i coraz bardziej pogłębiała życie sakramentalne.

Była osobą delikatną, wrażliwą, czasem niepewną siebie. Towarzyszyły jej skrupuły i pytania o przyszłość. Nie czyni to jej biografii słabszą; przeciwnie, pozwala zobaczyć świętość, która nie rodzi się z łatwego charakteru, ale z cierpliwego oddawania Bogu własnych obaw. W jej duchowej sylwetce szczególnie mocno zaznaczyła się miłość do Boga, do Kościoła, do dzieci, do ludzi prostych i ubogich.

Duchowa córka Ojca Pio

W życiu Marii ważną rolę odegrał św. Ojciec Pio z Pietrelciny. Dwaj kapucyni opowiedzieli mu o niej, a on miał od początku rozpoznać w niej duszę szczególnie drogą Jezusowi. W 1916 roku rozpoczęła się ich korespondencja duchowa. Maria pisała do niego o pragnieniu życia zakonnego, a jej listy miały ton szczerego zwierzenia przed Bogiem.

W 1918 roku spotkała Ojca Pio osobiście w San Marco la Catola. Przychodziła do klasztoru, by korzystać z jego rad i umocnienia. Korespondencja, obejmująca łącznie 67 listów, trwała do 1923 roku, kiedy decyzją Świętego Oficjum kapucyn musiał przerwać kontakty ze swoimi duchowymi dziećmi. Mimo tego duchowe oddziaływanie Ojca Pio pozostało dla Marii ważnym punktem rozeznawania.

Co znamienne, Ojciec Pio nie popierał jej zamknięcia się w klasztorze. Maria myślała o różnych zgromadzeniach, między innymi o brygidkach i mantellatkach, jednak droga wciąż się komplikowała. Dopiero z czasem zrozumiała, że nie chodzi o wejście do istniejącej wspólnoty, ale o nową fundację.

Apostołki Najświętszego Serca

W 1933 roku Maria odczytała wewnętrzne natchnienie, które stopniowo stało się pewnością. Miała założyć wspólnotę współpracującą z kapłanami i pomagającą odnawiać wartości chrześcijańskie. Ojciec Pio miał ją wtedy umocnić słowami, że jest to wola Boża i że powinna szybko udać się do biskupa. Maria uznawała go później za współzałożyciela dzieła.

W 1936 roku w Volturara Appula powstała pobożna unia, z której rozwinęło się Zgromadzenie Sióstr Apostołek Najświętszego Serca. Wspólnota prowadziła przedszkole, zajęcia dla dzieci, szkołę zawodową dla młodych kobiet, laboratorium żeńskie, a także pomagała w parafii, chórze, posłudze ubogim, chorym i umierającym. Zgromadzenie od początku miało charakter apostolski. Było blisko ludzi, blisko szkoły, blisko parafii.

W 1945 roku wspólnota przeniosła się do Neapolu i otrzymała pierwsze biskupie nihil obstat. Wtedy Maria Gargani stała się siostrą Marią Crocifissą del Divino Amore. Droga do pełnego uznania była jednak długa. Stolica Apostolska dwukrotnie, w 1946 i 1949 roku, nie przyjęła prośby o przekształcenie unii w żeński instytut zakonny na prawie diecezjalnym. Dopiero w 1956 roku Apostołki mogły stać się zgromadzeniem zakonnym, a Maria Ukrzyżowana z Bożej Miłości pozostała ich Matką aż do 1971 roku.

Ostatnie lata i beatyfikacja

Maria od Krzyża Miłości Bożej doczekała chwili, gdy umiłowane dzieło zaczęło iść własną drogą. Zmarła 23 maja 1973 roku w Neapolu. Jej ciało spoczywa w domu macierzystym Sióstr Apostołek Najświętszego Serca w Neapolu. Papież Franciszek zatwierdził dekret o heroiczności jej cnót 7 lipca 2017 roku, a 26 stycznia 2018 roku uznał cud przypisywany jej wstawiennictwu. Beatyfikacja odbyła się 2 czerwca 2018 roku w katedrze w Neapolu za pontyfikatu papieża Franciszka. Uroczystości przewodniczył kard. Angelo Amato. Błogosławiona Maria od Krzyża Miłości Bożej jest pierwszą duchową córką Ojca Pio wyniesioną do chwały ołtarzy.