św. Męczennicy z Ancyry (8 osób)

Tło historyczne i prześladowanie w Ancyry

Święci męczennicy z Ancyry żyli w czasie, gdy chrześcijanie doświadczali jednego z najcięższych prześladowań w dziejach starożytnego Kościoła. Tradycja łączy ich śmierć z początkiem IV wieku i czasami cesarza Dioklecjana. Ancyra, dzisiejsza Ankara, należała wówczas do rzymskiej Galacji, a miejscowa wspólnota chrześcijańska znalazła się pod naciskiem władz domagających się udziału w kulcie pogańskim.

Według tradycji hagiograficznej ważną rolę w tych wydarzeniach odegrał urzędnik Teoteknus, przedstawiany jako gorliwy przeciwnik chrześcijan. Przekaz mówi, że wśród pierwszych ofiar prześladowania znalazło się siedem dziewic: Tekusa, Aleksandra, Faina, Klaudia, Eufrazja, Matrona i Julitta. Były niezamężne i znane z pobożności oraz dobrych uczynków.

Odmowa udziału w kulcie pogańskim

Przekaz o męczennicach podkreśla, że próbowano zmusić je do odstępstwa od wiary i udziału w obrzędach ku czci pogańskich bóstw. Martyrologium Romanum ujmuje tę historię bardzo krótko: dziewice zostały wystawione na znieważenie, pozostały nietknięte, a następnie utopiono je w bagnie lub wodach w pobliżu Ancyry, przywiązując im ciężkie kamienie.

Późniejsza tradycja dodaje więcej szczegółów. Mówi o procesji, odmowie uczestnictwa w kulcie Artemidy i Ateny oraz o próbach złamania ich wierności Chrystusowi.

Teodot i pamięć o zmarłych

Z losem siedmiu dziewic tradycja łączy św. Teodota z Ancyry. Miał on wydobyć ich ciała i zatroszczyć się o chrześcijański pochówek. Za ten czyn został aresztowany, poddany torturom i zabity mieczem. Opis życia i męczeństwa świętego Teodota oraz cierpienia świętych dziewic zostały spisane przez Nila, towarzysza świętego Teodota. Nil mieszkał w Ancyrze podczas prześladowań chrześcijan za cesarza Dioklecjana i był świadkiem śmierci świętego.