św. Ryszard Pampuri

Dzieciństwo, które wcześnie dojrzało

Święty Ryszard Pampuri urodził się 2 sierpnia 1897 roku w Trivolzio koło Pawii we Włoszech. Na chrzcie otrzymał imiona Erminio Filippo. Bardzo wcześnie doświadczył rodzinnej straty, ponieważ jako dziecko został osierocony i wychowywali go krewni. To doświadczenie zapewne nauczyło go wrażliwości na ludzkie cierpienie. Już od młodych lat szedł drogą, która połączyła w nim pracę zawodową z głębokim pragnieniem życia dla Boga.

Studia medyczne i służba podczas wojny

W latach 1915–1921 studiował medycynę na Uniwersytecie w Pawii. Tego etapu życia nie przeżył jednak spokojnie. Musiał bowiem przerwać studia z powodu służby wojskowej w armii włoskiej podczas I wojny światowej. Po ukończeniu studiów i stażu rozpoczął pracę jako lekarz. Nie traktował jednak tego zawodu wyłącznie jako drogi zawodowego spełnienia. Dla niego medycyna miała głębszy sens. Jego jedynym marzeniem było służyć Chrystusowi przez pomoc chorym i cierpiącym.

Między medycyną a powołaniem zakonnym

W 1922 roku złożył śluby w Trzecim Zakonie św. Franciszka. Był też aktywnym członkiem Klubu Akcji Katolickiej im. Severino Boezio Uniwersytetu w Pawii. Należał również do Towarzystwa św. Wincentego á Paulo i był sekretarzem Parafialnego Towarzystwa Pomocy Misyjnej. Już wtedy wyraźnie nosił w sobie pragnienie życia zakonnego. Szukał swojej drogi i próbował wstąpić najpierw do franciszkanów, a później do jezuitów. Nie został jednak przyjęty z powodu słabego zdrowia. Ta przeszkoda nie zgasiła jednak jego wewnętrznego przekonania. Przeciwnie, z czasem doprowadziła go tam, gdzie rzeczywiście miał dojrzewać do świętości. Ks. Ryszard Beretta z Mediolanu przedstawił go prowincjałowi lombardzkich bonifratrów, Zachariaszowi Castelletti, prosząc o przyjęcie go do zakonu.

Bonifrater i lekarz chorych

W 1927 roku spełniło się jego marzenie i został jednym z braci bonifratrów. Nowicjat odbywał w Brescii. 24 października 1928 roku złożył śluby zakonne i z wdzięczności wobec ks. Beretty przyjął imię Ryszard. Jako bonifrater nie porzucił medycyny. Przeciwnie, właśnie wtedy jego zawód jeszcze mocniej stał się misją miłosierdzia. Opiekował się ciężko chorymi z najwyższym oddaniem. Pielęgnował ich, trwał przy nich i był gotów pomagać zawsze, nawet wtedy, gdy jego własny stan zdrowia coraz bardziej się pogarszał. W jego życiu nie było rozdźwięku między wiarą a pracą. Leczenie było formą służby, a codzienna obecność przy cierpiących stawała się praktykowaną miłością bliźniego.

Choroba i śmierć w młodym wieku

W 1929 roku nabawił się gruźlicy płuc. Choroba szybko postępowała. Zmarł 1 maja 1930 roku w szpitalu bonifratrów św. Józefa w Mediolanie. Miał zaledwie 33 lata. Pochowano go na cmentarzu w rodzinnym Trivolzio. Spoczywał tam do 16 maja 1951 roku. W związku z rozpoczętym procesem beatyfikacyjnym jego trumnę przeniesiono następnie do kościoła parafialnego.

Kult św. Ryszarda Pampuri i łaski za jego wstawiennictwem

Z Ryszardem Pampuri od początku łączono liczne świadectwa uzdrowień. Wierni prosili go o wstawiennictwo szczególnie w sprawach związanych z chorobą, cierpieniem i sytuacjami, które po ludzku wydawały się beznadziejne. Najbardziej znanym przykładem jest cudowne uleczenie dziesięcioletniego chłopca z ciężko uszkodzonym okiem. Lekarze orzekli, że dziecko nie odzyska wzroku w tym oku. Kiedy jednak rodzice zwrócili się z modlitwą o wstawiennictwo Ryszarda Pampuri, rana zniknęła bez śladu.

Beatyfikacja i kanonizacja

Św. Ryszard Pampuri został beatyfikowany 4 października 1981 roku przez papieża Jana Pawła II. Kanonizacji dokonał ten sam papież 1 listopada 1989 roku. Jego życie pozostało w pamięci Kościoła jako świadectwo lekarza, który nie oddzielał profesjonalnej troski o ciało od chrześcijańskiego miłosierdzia. Dlatego też jest bliski zwłaszcza tym, którzy pracują przy chorych, słabych i cierpiących.