św. Peregryn Laziosi

Burzliwa młodość w Forli

Święty Peregryn Laziosi urodził się około 1265 roku w Forli we Włoszech, w zamożnej rodzinie. Jego młodość nie zapowiadała późniejszej świętości. Prowadził życie skupione bardziej na przyjemnościach i sprawach tego świata niż na Bogu, a zarazem mocno angażował się w działalność polityczną. Był to czas ostrych i krwawych konfliktów między stronnictwami związanymi z papieżem i cesarzem. Spory o władzę nad chrześcijańskim światem rozdzierały miasta, wspólnoty i rodziny. Właśnie w takim napiętym czasie Peregryn stanął zdecydowanie po stronie przeciwników papiestwa.

Spotkanie, które wszystko odmieniło

W czasie jednych z rozruchów papież wysłał do Forli ojca Filipa Benicjusza, aby próbował pojednać zwaśnione strony. Misja zakończyła się jednak dramatycznie. Podczas kazania wzywającego do zgody zakonnik został zakrzyczany, znieważony i wypędzony z miasta. Według przekazanego opisu sam Peregryn posunął się do tego, że uderzył Filipa Benicjusza w twarz. Odpowiedź zakonnika okazała się dla niego przełomem. Zamiast gniewu zobaczył spokój, pokorę i modlitwę. Benicjusz nadstawił drugi policzek i modlił się za swojego napastnika. To właśnie ten moment wstrząsnął młodym Peregrynem. Zrodził się w nim głęboki żal za wcześniejsze życie, a sumienie nie pozwoliło mu wrócić do dawnej drogi.

Powołanie do serwitów

Wkrótce, jak podaje tradycja, objawiła mu się Matka Boża i poleciła udać się do Sieny, by wstąpił do zakonu Sług Matki Bożej, czyli serwitów. Nie bez znaczenia było to, że jednym z najwybitniejszych przedstawicieli tego zakonu był właśnie Filip Benicjusz. Peregryn Laziosi podjął tę drogę. Po ukończeniu formacji i przyjęciu święceń kapłańskich wrócił do rodzinnego Forli. Nie wracał już jednak jako dawny awanturnik, lecz jako człowiek wewnętrznie odmieniony.

Pokuta, posługa i życie pełne prostoty

W rodzinnym mieście rozpoczął gorliwą pracę duszpasterską. Dał się poznać jako żarliwy kaznodzieja, znakomity mówca i wyrozumiały spowiednik. Zarazem prowadził życie surowe i ciche. Przez 30 lat nie siadał, traktując to jako pokutę za swoje wcześniejsze grzechy. Ta surowość nie zamknęła go jednak na ludzi. Przeciwnie, św. Peregryn Laziosi był blisko ubogich i gotowy do pomocy. Łączył pokutę z duszpasterską wrażliwością, a samotność z troską o innych. Był także fundatorem klasztoru serwitów w Forli.

Cud uzdrowienia chorej nogi

Gdy miał około 60 lat, na jego nodze pojawiła się rana. Choroba postępowała, a lekarze okazali się bezsilni. Nowotwór coraz mocniej atakował ciało i kości, dlatego ostatecznie uznano, że jedynym ratunkiem pozostaje amputacja. Wieczorem, w przeddzień operacji, Peregryn dowlókł się do klasztornej kaplicy. Modlił się gorąco przed wizerunkiem Ukrzyżowanego i prosił o pomoc. W nocy, we śnie, objawił mu się Pan Jezus i dotknięciem uleczył chorą nogę. Kiedy rano przyszedł lekarz, stwierdził całkowite uzdrowienie. Noga była zdrowa, a po ranie nie został nawet ślad. Wieść o tym wydarzeniu szybko rozeszła się po Forli i okolicy. Do klasztoru zaczęły przybywać tłumy, prosząc ojca Peregryna o modlitwę i wstawiennictwo.

Pokorny zakonnik aż do końca

Mimo rosnącej sławy Peregryn nie zmienił sposobu życia. Pozostał człowiekiem cichym, skromnym i serdecznym wobec biednych. Jego cierpliwość i pokora sprawiły, że zaczęto nazywać go drugim Hiobem. Św. Peregryn Laziosi zmarł 1 maja 1345 roku w Forli. Jego kult zaczął rozwijać się niemal natychmiast po śmierci. W 1690 roku wpisano go do Martyrologium Romanum, natomiast kanonizacji dokonał 27 grudnia 1726 roku papież Benedykt XIII.

Św. Peregryn Laziosi w ikonografii

W ikonografii św. Peregryn jest przedstawiany najczęściej w habicie serwitów. Często modli się przed krzyżem albo trzyma krucyfiks w ręku. Na wielu przedstawieniach widoczna jest także rana na nodze, przypominająca o chorobie i cudownym uzdrowieniu.