bł. Ulryka (Franciszka) Nisch

Dzieciństwo Franciszki Nisch

Błogosławiona Ulryka Nisch urodziła się 18 września 1882 roku w Oberdorf-Mittelbiberach w Górnej Szwabii. Na chrzcie otrzymała imię Franciszka. Pochodziła z ubogiej rodziny. Jej ojciec pracował jako stajenny w miejscowym zamku, a matka była służącą w gospodzie. Pierwsze lata życia Franciszki upłynęły w prostym, skromnym środowisku. Ważną rolę w jej wychowaniu odegrały babka, ciotka i chrzestna, Gertruda Dettenrieder. To właśnie im w dużej mierze zawdzięczała moralne i religijne ukształtowanie.

Już jako dziecko Franciszka wyróżniała się pobożnością. Pierwszą Komunię Świętą przyjęła 21 kwietnia 1895 roku i w tym samym roku została bierzmowana. Nie była osobą, która zwracała na siebie uwagę wielkimi słowami. Raczej dojrzewała w ciszy, w obowiązkach i w coraz wyraźniejszym pragnieniu oddania życia Bogu.

Praca, ubóstwo i pragnienie powołania

Po ukończeniu szkoły powszechnej Franciszka musiała podjąć pracę zarobkową. Służyła w różnych domach, między innymi w Sauggart, Biberach oraz w Rorschach w szwajcarskim kantonie Sankt Gallen. Pracowała także w sklepie i serowarni, a później w miejscu łączącym piekarnię, browar i gospodę. Mimo codziennego trudu coraz poważniej myślała o życiu zakonnym. Nie wszyscy ją w tym wspierali. Słyszała rady, by zrezygnowała z tych planów, a dodatkową przeszkodą był brak posagu, który w tamtym czasie mógł utrudnić wstąpienie do klasztoru. Przełomowe okazały się słowa katechety, któremu zwierzyła się ze swoich wątpliwości. Powiedział je, że jeśli jest przekonana o swoim powołaniu, powinna za nim pójść.

Spotkanie z Siostrami Miłości Krzyża Świętego

W 1904 roku Franciszka zachorowała i trafiła do szpitala prowadzonego przez Siostry Miłości Krzyża Świętego, znane w krajach niemieckich jako Ingelbohler Schwestern. Zobaczyła tam pokorę, ofiarność i pobożność sióstr. To doświadczenie pomogło jej rozeznać drogę. 17 października 1904 roku wstąpiła do zgromadzenia w Hegne koło Konstancji. Dzięki pomocy spowiednika zwolniono ją z wymogu posagu. Gdy mistrzyni nowicjatu zapytała ją, jaką pracę chciałaby wykonywać, Franciszka odpowiedziała prosto, ale bardzo wymownie: Proszę mi dać takie zajęcie, gdzie mogłabym złożyć wiele ofiar. 5 maja 1905 roku wysłano ją do Zell-Weierbach koło Offenburga. Prowadziła tam kuchnię klasztorną, dbała o porządek i posługiwała w infirmerii. Był to dla niej czas ciężkiej próby, ale nie odebrał jej wewnętrznej wierności.

Siostra Ulryka wśród codziennych obowiązków

Po powrocie do Hegne, 24 kwietnia 1906 roku, rozpoczęła nowicjat i otrzymała imię zakonne Ulryka. Rok później złożyła pierwsze śluby zakonne. Następnie pracowała w Bühl, a potem w Baden-Baden. Jej świętość wzrastała w ciszy. Dojrzewała przy kuchennych garnkach, w sprzątaniu, w zwykłej posłudze i w gotowości do pomocy. Siostra Ulryka Nisch była pracowita, pokorna i uczynna. Pozostawała osobą cichą, raczej zamkniętą w sobie, a jednocześnie pogodną i często uśmiechniętą.

W życiu modlitwy doświadczała stanów mistycznych, wewnętrznych uniesień i wizji. Źródła wspominają także o proroczych widzeniach. Jednak jej droga duchowa nie była łatwa. Po okresie pociech przyszły lata oschłości, pokus i bolesnych wątpliwości. Siostra Ulryka cierpiała wewnętrznie, dręczona myślami, że wcześniejsze doświadczenia mogły być złudzeniem, pychą albo głupotą. Mimo to trwała przy Chrystusie, Jego miłości i miłosierdziu.

Choroba, śmierć w Hegne i beatyfikacja

W 1912 roku wewnętrzna burza zaczęła ustępować, ale wtedy przyszło cierpienie fizyczne. U siostry Ulryki Nisch rozpoznano gruźlicę płuc i krtani. Musiała przerwać pracę w kuchni i wrócić do Hegne. Zmarła 8 maja 1913 roku w szpitalu św. Elżbiety w domu zgromadzenia w Hegne. Miała zaledwie 30 lat. Cud wymagany do beatyfikacji dotyczył uzdrowienia Hildis Burchard Gerhards z Kolonii z nieuleczalnej choroby wątroby. Ojciec Święty Jan Paweł II beatyfikował Ulrykę Nisch 1 listopada 1987 roku w bazylice św. Piotra w Rzymie. Wśród wielu myśli z uroczystości beatyfikacyjnej znalazły się słowa, że Ulryka była bardziej naczyniem miłości, która przenikała całą jej zewnętrzną aktywność i zamieniała najprostszą służbę dla ludzi w coś drogocennego.