św. Wiridiana

Święta Wiridiana, znana również jako Werdiana, Weridiana, urodziła się około 1182 roku w Castelfiorentino w Toskanii (Włochy), w możnej i wpływowej rodzinie Attavantich. Już jako dziecko wyróżniała się wyjątkową wrażliwością duchową, umiłowaniem ciszy oraz głębokim pragnieniem życia całkowicie oddanego Bogu.

Gdy jako młoda kobieta powierzono jej zarząd nad domem jednego z krewnych, bez wahania rozdała cały jego majątek ubogim. Kiedy sprawa wyszła na jaw i wywołała oburzenie, Wiridiana odpowiedziała modlitwą. Według przekazów dobra cudownie powróciły, jakby nigdy nie opuściły domu. Aby jednak uniknąć rozgłosu i ludzkiej chwały, zdecydowała się opuścić rodzinne strony. Wyruszyła więc na pielgrzymkę do Santiago de Compostela, a następnie do Rzymu, gdzie modliła się przy grobach świętych Apostołów Piotra i Pawła.

Po powrocie do Castelfiorentino podjęła decyzję radykalną i ostateczną. Wybrała życie pustelnicze. Zamieszkała w niewielkiej celi przy kaplicy św. Antoniego Pustelnika, a według tradycji pozwoliła się w niej zamurować, całkowicie odcinając się od świata. Przez 34 lata prowadziła surowe życie modlitwy, postu i kontemplacji. Jadła tylko raz dziennie – najczęściej chleb i wodę, czasem niewielką ilość warzyw.

Aby pogłębić swoje życie duchowe, Wiridiana związała się z pustelniczą wspólnotą vallombrozjanów. Jej świętość szybko stała się znana poza granicami miasta. W 1221 roku odwiedził ją osobiście św. Franciszek z Asyżu, który poruszony jej ascezą i wiernością Ewangelii przyjął ją do III Zakonu Franciszkańskiego.

Święta Wiridiana zmarła 1 lutego 1242 roku. Wkrótce po jej śmierci nad miejscem pustelni wzniesiono kaplicę, a na przestrzeni wieków jej relikwie kilkukrotnie przenoszono, co potwierdza trwałość i żywotność kultu. Papież Klemens VII zatwierdził jej cześć liturgiczną w 1533 roku, natomiast Klemens X wpisał jej imię do Martyrologium Rzymskiego w 1672 roku. Jest lokalną patronką miasta Castelfiorentino w Toskanii. W tradycji ludowej bywa także wzywana jako orędowniczka chroniąca przed ukąszeniami węży i to właśnie one są jej częstym atrybutem.