bł. Władysław z Gielniowa

Z Gielniowa do zakonu bernardynów

Błogosławiony Władysław urodził się około 1440 roku w Gielniowie koło Opoczna (Polska). Na chrzcie otrzymał imiona Marcin Jan. Pierwsze nauki pobierał w szkole katedralnej w Krakowie, a następnie w 1462 roku wstąpił do Akademii Krakowskiej. W tym samym roku opuścił jednak uczelnię wstąpił do bernardynów. W zakonie przyjął imię Władysław i właśnie pod tym imieniem przeszedł do historii Kościoła. W kilka lat później otrzymał święcenia kapłańskie. Pierwsze lata jego posługi kapłańskiej pozostają jednak słabo udokumentowane. Nie wiemy dokładnie ani gdzie wtedy przebywał, ani jakie funkcje powierzano mu w zakonie. Pewne jest natomiast, że w latach 1486–1487 przebywał w Krakowie, gdzie uczestniczył między innymi w badaniu cudów przypisywanych wstawiennictwu św. Szymona z Lipnicy, zmarłego tam w 1482 roku. Niewykluczone też, że po śmierci Szymona przejął po nim posługę kaznodziei.

Rys duchowości

Duchowość bł. Władysława z Gielniowa wyrastała z modlitwy, pokuty i głębokiego skupienia na tajemnicy Męki Pańskiej. Prowadził życie bardzo surowe: mało spał, wiele pościł, podejmował umartwienia i długie godziny spędzał na modlitwie. Tradycja zapamiętała go również jako człowieka miał dar łez i uniesienia mistyczne. Ta surowość nie czyniła go jednak twardym wobec innych. Przeciwnie, wobec współbraci okazywał ojcowską troskę, zwłaszcza starszym, chorym i wyczerpanym pracą. Domagał się od przełożonych realnej odpowiedzialności za powierzonych im zakonników i nie godził się na zaniedbania, gdy chodziło o opiekę nad potrzebującymi. Zarazem tam, gdzie widział świadome rozluźnienie życia zakonnego, potrafił być stanowczy i wymagający. W Krakowie pełnił funkcję prowincjała. Brał też udział w kapitułach generalnych zakonu w Urbino i Mediolanie. Z czasem stał się współtwórcą nowych placówek zakonnych, między innymi w Połocku i Skępem. Jemu także bernardyni zawdzięczają zatwierdzone przez kapitułę prowincji i kapitułę generalną w Urbino w 1490 roku konstytucje, których był współautorem. Szczególne miejsce w jego pobożności zajmowało Imię Jezus, Męka Pańska oraz cześć dla Najświętszej Maryi Panny. Im też poświęcał także swoją twórczość religijną.

Kaznodzieja, który sięgnął po język polski

Władysław wyróżniał się także wielką gorliwością apostolską. Nie oszczędzał się ani w kaznodziejstwie, ani w konfesjonale, a jego przepowiadanie trafiało do ludzi również dlatego, że sięgał po język polski. Układał pieśni, modlitwy i nabożeństwa, ucząc wiernych nie tylko słów, ale i sposobu przeżywania wiary. Szczególne miejsce w jego pobożności i twórczości zajmowało Imię Jezus, Męka Pańska oraz cześć dla Najświętszej Maryi Panny.

Ostatnie lata i śmierć w Warszawie

W 1504 roku Władysław z Gielniowa został gwardianem przy kościele św. Anny w Warszawie (obecnie kościół akademicki na Krakowskim Przedmieściu). Tam zakończył swoje życie. Zmarł 4 lub 5 maja 1504 roku, niedługo po ekstazie, której miał doświadczyć podczas kazania wygłoszonego w Wielki Piątek. W pamięci współczesnych pozostał jako zakonnik głęboko skupiony na Chrystusie ukrzyżowanym, a zarazem bliski ludziom przez język, którym przemawiał, i przez sposób, w jaki prowadził ich ku modlitwie.

Kult bł. Władysława

Bł. Władysław został beatyfikowany w 1750 roku. W 1759 roku papież Klemens XIII ogłosił go patronem Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Z kolei w 1962 roku Jan XXIII ogłosił go patronem Warszawy. Jego liturgiczne wspomnienie obchodzono w różnych terminach. W kalendarzu polskim pojawiała się data 25 września, natomiast Martyrologium Romanum wskazuje 4 maja, czyli dzień jego narodzin dla nieba.