bł. Helena z Udine

Błogosławiona Helena z Udine (znana też jako Elena Valentini, Helena del Cavalanti) urodziła się w 1396 roku w Udine we włoskim regionie Friuli. Pochodziła ze znakomitej rodziny Valentini, panów Maniago. W młodości prowadziła życie właściwe dla swego stanu i środowiska. Około 1411 roku poślubiła szlachcica Antonia Cavalcantiego. Małżeństwo okazało się trwałe i zgodne, a z tego związku urodziło się sześcioro dzieci. Helena przez wiele lat oddanie wypełniała obowiązki żony i matki.
Przełom w jej życiu nastąpił po śmierci męża w 1441 roku. Helena obcięła swoje włosy, a następnie wraz z klejnotami złożyła je w trumnie zmarłego. Miała przy tym powiedzieć: Nosiłam je z miłości do ciebie – niech więc odejdą z tobą do grobu. Od tego czasu coraz głębiej zaczęła rozważać sprawy duchowe. Pod wpływem kazań augustianina Angelo z San Severino podjęła decyzję o zmianie życia i wstąpiła do Świeckiego Zakonu św. Augustyna jako tercjarka.
Początkowo mieszkała jeszcze w domu odziedziczonym po mężu. Z czasem jednak coraz bardziej wycofywała się ze świata. W 1446 roku zamieszkała razem ze swoją siostrą Perfettą, która również obrała drogę tercjarskiego życia. Obie prowadziły życie surowe i skupione. Helena opuszczała dom właściwie tylko po to, by modlić się w pobliskim kościele św. Łucji.
Helena znana była z bardzo wymagających praktyk pokutnych. Żywiła się głównie chlebem i wodą, spała na twardym posłaniu przykrytym cienką warstwą słomy, a wiele godzin spędzała na modlitwie i rozważaniu Ewangelii. Jedną z najbardziej znanych form jej pokuty było noszenie w butach trzydziestu trzech kamyków. Liczba ta przypominała o trzydziestu trzech latach ziemskiego życia Chrystusa. Sama Helena wyjaśniała, że w ten sposób pragnie wynagrodzić Bogu za dawne życie pełne światowych rozrywek.
Źródła wspominają także o jej głębokich przeżyciach duchowych. Doświadczała chwil wewnętrznego zmagania, ale również mistycznych pociech, wizji oraz ekstaz. Wśród mieszkańców Udine zaczęto uważać ją za osobę obdarzoną szczególną łaską modlitwy.
Ostatnie lata jej życia były naznaczone cierpieniem. Po złamaniu obu kości udowych przez długi czas pozostawała przykuta do łóżka. Chorobę przyjęła jednak z wielką cierpliwością i spokojem. Helena zmarła 23 kwietnia 1458 roku w Udine.
Jej ciało najpierw spoczywało u klarysek, a następnie zostało przeniesione do katedry w Udine, gdzie do dziś otaczane jest czcią wiernych. Papież Pius IX w 1848 roku zatwierdził jej kult. Wspomnienie liturgiczne błogosławionej obchodzone jest 23 kwietnia.