św. Spes z San Eutizio
Wspomnienie w Martyrologium Romanum:
23 maja
Życiorys św. Spesa z San Eutizio
Święty Spes z San Eutizio należy do tych postaci wczesnego monastycyzmu, o których wiadomo niewiele, ale zachowane świadectwo ma niezwykłą siłę. Najważniejszym źródłem o nim są Dialogi św. Grzegorza Wielkiego, opisujące życie i cuda świętych Italii.
Według tej relacji Spes był założycielem, a następnie opatem klasztoru położonego niedaleko Nursji. Przez czterdzieści lat pozostawał niewidomy. Grzegorz Wielki podkreśla jednak, że utrata wzroku nie odebrała mu wewnętrznego światła – Spes miał żyć pociechą Ducha Świętego i znosić swoją próbę z wielką cierpliwością.
Na krótko przed śmiercią odzyskał wzrok. Wtedy, jak przekazuje tradycja, z Bożego natchnienia odwiedził sąsiednie klasztory, aby napomnieć mnichów i zachęcić ich do gorliwszego życia duchowego. Po powrocie do własnej wspólnoty przyjął Komunię świętą. Następnie, stojąc pośród braci śpiewających psalmy, zmarł. Zgromadzeni mieli zobaczyć jego duszę unoszącą się ku niebu.
Śmierć św. Spesa datuje się zwykle około 517 roku. Starsze martyrologia go nie wspominały. Dopiero kard. Cezary Baroniusz umieścił jego imię w martyrologium pod dniem 28 marca. Nowe Martyrologium Romanum czci św. Spesa 23 maja.
Czego uczy nas św. Spes z San Eutizio dziś?
Św. Spes pokazuje, że duchowa dojrzałość nie polega na życiu wolnym od cierpienia, lecz na tym, by w trudnym doświadczeniu nie utracić zaufania do Boga. Jego historia mówi o cierpliwości bez rozgłosu, o świetle, które może pozostać w człowieku nawet wtedy, gdy zewnętrznie wszystko wydaje się ciemne.
Modlitwa do św. Spesa z San Eutizio
Boże, Ty nam dałeś w świętym Spesie, opacie, wzór ewangelicznej doskonałości, spraw, abyśmy wśród zmiennych kolei życia całym sercem umiłowali sprawy niebieskie. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Galeria zdjęć
Jeśli treść była dla Ciebie pomocna, możesz wesprzeć dalszy rozwój strony.