bł. Anna Róża Gattorno

Dzieciństwo i rodzinny dom w Genui

Błogosławiona Anna Róża Gattorno urodziła się 14 października 1831 roku w Genui we Włoszech. Tego samego dnia została ochrzczona w parafii św. Donata i otrzymała imiona Róża Maria Benedykta. Wychowała się w rodzinie głęboko wierzącej, która dawała dzieciom nie tylko religijne wychowanie, ale też codzienny przykład pobożności i odpowiedzialności. Była jedną z sześciorga rodzeństwa. Jak bywało wówczas w zamożnych rodzinach, uczyła się przede wszystkim w domu. W wieku 12 lat przyjęła sakrament bierzmowania. Nic nie zapowiadało jeszcze, że jej życie tak mocno naznaczą doświadczenia bólu, a zarazem tak wyraźnie skierują ją ku dziełom miłosierdzia.

Małżeństwo, straty i czas próby

5 listopada 1852 roku wyszła za mąż. Młode małżeństwo wyjechało do Marsylii, jednak problemy finansowe zmusiły rodzinę do powrotu do Genui. Wkrótce przyszły wydarzenia, które całkowicie odmieniły jej życie.

Najstarsza córka utraciła słuch i mowę. Potem ciężko zachorował mąż i zmarł w 1858 roku. Kilka miesięcy później umarło także trzecie dziecko. Te doświadczenia mogły zamknąć ją w cierpieniu, tymczasem w Annie Róży dojrzewała większa wrażliwość na ludzką biedę, samotność i chorobę.

Głębsze życie duchowe i służba potrzebującym

W uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w 1858 roku złożyła wieczyste śluby czystości i posłuszeństwa. Po wstąpieniu do III Zakonu św. Franciszka w 1861 roku dołączyła także ślub ubóstwa. Już wcześniej, bo w 1855 roku, otrzymała pozwolenie na codzienne przyjmowanie Komunii świętej, co w tamtym czasie należało do rzadkości. Nie ograniczała się do życia modlitwy. Działała w różnych stowarzyszeniach katolickich, odwiedzała chorych, pomagała ubogim w szpitalach i w ich domach. Źródła podają również, że w 1862 roku otrzymała dar stygmatów. Sama jednak nie szukała rozgłosu. Wolała życie ukryte, choć z czasem zaczęto dostrzegać jej roztropność, duchową dojrzałość i wielką zdolność współczucia.

Narodziny zgromadzenia

W lutym 1864 roku postanowiła założyć własne zgromadzenie. Kiedy 3 stycznia 1866 roku podczas audiencji poinformowała o tym papieża Piusa IX, stanęła wobec bardzo ludzkiego dylematu, gdyż jej dzieci nie były jeszcze dorosłe. Papież nie odradził jej jednak tej drogi. Zachęcił ją, by zaufała Opatrzności i przyjęła wolę Boga. 8 grudnia 1866 roku w Piacenzy Anna Róża Gattorno założyła Zgromadzenie Córek św. Anny, Matki Maryi Niepokalanej. Instytut od początku miał charakter wyraźnie apostolski i był związany z miłosierdziem. Jego współzałożycielem był o. Jan Baptysta Tornatore, który opracował regułę zgromadzenia. 8 kwietnia 1870 roku Anna Róża wraz z dwunastoma współsiostrami złożyła śluby zakonne.

Córki św. Anny i dzieła miłosierdzia

Zgromadzenie poświęcało się przede wszystkim najbiedniejszym. Siostry opiekowały się chorymi, samotnymi, opuszczonymi i ludźmi starszymi. Otwierały szkoły dla dzieci z ubogich rodzin, pomagały młodym dziewczętom zdobyć zawód i odnaleźć pracę. Założycielka nazywała swoje siostry „służebnicami biednych i narzędziem miłosierdzia”. Dzieło rozwijało się szybko. Zgromadzenie otrzymało definitywne zatwierdzenie w 1879 roku, a jego regułę zatwierdzono w 1892 roku. W kolejnych latach powstawały nowe domy nie tylko we Włoszech, ale również w Boliwii, Brazylii, Chile, Peru, Erytrei, Francji i Hiszpanii. W Rzymie, gdzie powstał dom generalny wraz z przylegającą świątynią, siostry prowadziły szkoły dla ubogiej młodzieży, przedszkola dla dzieci robotnic zatrudnionych w fabryce tytoniu oraz pensjonaty dla kobiet potrzebujących pomocy i moralnego wsparcia. Według przekazanego materiału zgromadzenie podejmowało także szczególną posługę wobec osób głuchych i niemych.

Duchowość, która dojrzewała w cierpieniu

Życie Anny Róży nie było wolne od trudności, nieporozumień i upokorzeń. Znosiła je pogodnie, czerpiąc siłę z głębokiej jedności z Bogiem. Szczególnie mocno przeżywała zawierzenie Opatrzności Bożej i uczestnictwo w męce Chrystusa, które ofiarowywała za nawrócenie grzeszników oraz uświęcenie ludzi. Cechowały ją pokora i posłuszeństwo wobec Kościoła. Z wielką czcią odnosiła się do św. Anny, a przez nią do Maryi. Całe swoje życie chciała oddać Bogu i człowiekowi bez reszty. Dobrze oddają to jej słowa: Jakże bardzo chciałabym wszystkim dopomóc, aby Ciebie poznali i mogli Cię ukochać; chciałabym (…) służyć wszystkim (…), chciałabym wszędzie iść i wołać z całych sił, aby wszyscy Cię kochali.

Śmierć i beatyfikacja

Anna Róża Gattorno zmarła 6 maja 1900 roku w Rzymie. W roku jej odejścia zgromadzenie liczyło już około 3500 sióstr. Jej proces beatyfikacyjny rozpoczął się 27 lipca 1912 roku. 21 grudnia 1998 roku zatwierdzono dekret o heroiczności jej cnót, a 28 czerwca 1999 roku promulgowano dekret dotyczący cudu przypisywanego jej wstawiennictwu. Beatyfikacji dokonał Ojciec Święty Jan Paweł II 9 kwietnia 2000 roku w Bazylice św. Piotra w Rzymie.