bł. Jakub Bianconi

Błogosławiony Jakub Bianconi urodził się 7 marca 1220 roku w Bevagni w Umbrii (Włochy). W wieku szesnastu lat wstąpił do dominikanów w Spoleto, a następnie zdobył wykształcenie teologiczne. W rodzinnej miejscowości założył klasztor dominikański i został jego pierwszym przeorem.

Jako kaznodzieja działał przede wszystkim w Umbrii. Tradycja przypisuje mu skuteczną walkę z błędami religijnymi określanymi jako nikolaityzm. Po zniszczeniu Bevagni przez wojska cesarskie pomagał również mieszkańcom miasta i wspierał jego odbudowę. Pozostawił dwa dzieła teologiczne: Speculum humanitatis Salvatoris Iesu Christi oraz De ultimo iudicio universali sive speculum peccatorum.

Z jego życiem wiąże się także opowieść o mistycznym doświadczeniu podczas modlitwy przed krucyfiksem. Według tradycji Jakub, dręczony obawą o swoje zbawienie, został pokropiony Krwią wypływającą z boku Chrystusa, co odczytał jako zapewnienie o Bożym miłosierdziu. Jest to jednak przekaz hagiograficzny, a nie wydarzenie możliwe do potwierdzenia źródłowo.

Jakub Bianconi zmarł w Bevagni w opinii świętości w 1301 roku. Źródła podają dwie alternatywne daty dzienne jego śmierci: 15 sierpnia (według tradycji zakonu dominikańskiego) lub 22 sierpnia (data przyjęta w Martyrologium Rzymskim, będąca jednocześnie dniem jego wspomnienia liturgicznego).

Papież Bonifacy IX w 1400 roku formalnie zatwierdził rozwijający się lokalnie kult, nadając m.in. odpusty dla wiernych modlących się przy relikwiach Jakuba. Oficjalna beatyfikacja rzymska (w formie uroczystego potwierdzenia kultu, tzw. beatyfikacji równoważnej – łac. confirmatio cultus), który trwał nieprzerwanie od wieków, została przypieczętowana przez papieża Klemensa X w dniu 18 maja 1672 roku.