św. Symeon z Jerozolimy

Święty Symeon z Jerozolimy zajmuje szczególne miejsce w historii chrześcijaństwa, ponieważ należał do pierwszego pokolenia uczniów Chrystusa i stanął na czele najstarszej wspólnoty Kościoła. Tradycja uznaje go za drugiego biskupa Jerozolimy, a więc następcę św. Jakuba Mniejszego, zwanego również bratem Pańskim, który poniósł śmierć męczeńską około 63 roku.

Według starożytnych przekazów Symeon był synem Kleofasa i krewnym Jezusa według ciała. Właśnie dlatego jego postać od początku budziła szczególne zainteresowanie wśród chrześcijan. Niektóre świadectwa utożsamiają go także z jednym z dwóch uczniów idących do Emaus, którzy spotkali Zmartwychwstałego Pana, lecz początkowo Go nie rozpoznali. Dzięki temu tradycja widzi w nim nie tylko biskupa, ale również bezpośredniego świadka wydarzeń paschalnych.

Po męczeństwie św. Jakuba i po upadku Jerozolimy wspólnota chrześcijańska stanęła wobec dramatycznego wyboru nowego pasterza. Jak przekazuje starożytny pisarz Hegezyp, apostołowie, uczniowie Pana oraz Jego krewni zebrali się, aby wspólnie wskazać godnego następcę. Wtedy właśnie jednogłośnie wybrali Symeona. Decyzja ta miała ogromne znaczenie, ponieważ Kościół jerozolimski przeżywał czas zamętu, niepewności i bolesnego rozproszenia.

Symeon objął przewodnictwo nad wspólnotą wyjątkową, bo złożoną niemal wyłącznie z chrześcijan pochodzenia żydowskiego. Wkrótce jednak wierni musieli opuścić Jerozolimę po jej zburzeniu przez Rzymian. Część uchodźców schroniła się po drugiej stronie Jordanu, na terenach Perei. Tam właśnie Kościół jerozolimski próbował przetrwać czas próby, zachowując pamięć o Chrystusie i wierność Ewangelii mimo utraty swojej ziemskiej stolicy.

O pasterskiej działalności św. Symeona wiadomo niewiele, jednak jego biografia sama w sobie niesie ogromną wymowę. Żył długo, a według tradycji dożył nawet stu dwudziestu lat. Niezależnie od tego, czy liczbę tę należy odczytywać dosłownie, czy symbolicznie, jedno pozostaje pewne: Symeon łączył epokę apostolską z czasem późniejszych prześladowań. Stał się więc żywym pomostem między pierwszymi uczniami Jezusa a dojrzewającym Kościołem.

Najcięższa próba nadeszła za panowania cesarza Trajana. Choć władca ten nie zarządził powszechnego prześladowania chrześcijan, nakazywał karać tych, których formalnie oskarżono. I właśnie wtedy Symeon padł ofiarą donosu. Oskarżyciele wskazali, że należy do rodu Dawida oraz wyznaje Chrystusa. Dla rzymskiej władzy oba te fakty czyniły go człowiekiem podejrzanym i niebezpiecznym.

Przed śmiercią św. Symeon zniósł długie i dotkliwe tortury. Źródła podkreślają, że nawet w bardzo podeszłym wieku nie utracił odwagi ani wewnętrznego pokoju. Jego niezłomna postawa budziła zdumienie u tych, którzy prowadzili śledztwo i wykonali wyrok. Ostatecznie poniósł śmierć przez ukrzyżowanie, prawdopodobnie około 107 roku. W ten sposób dopełnił swoje świadectwo jako biskup i męczennik.