św. Placyd z Disentis

Święty Placyd z Disentis pochodził z miejscowej społeczności dawnej Recji, alpejskiej krainy obejmującej m.in. tereny dzisiejszej wschodniej Szwajcarii. Prawdopodobnie należał do wpływowych właścicieli ziemskich. Około roku 700, gdy frankijski mnich św. Sigibert przybył w okolice Desertina i założył tam pustelnię poświęconą św. Marcinowi z Tours, Placyd udzielił mu wsparcia i przekazał ziemię pod rozwijającą się wspólnotę. Z tego początku wyrosło późniejsze benedyktyńskie opactwo Disentis, jedno z ważnych miejsc życia zakonnego w tej części Szwajcarii.

Według tradycji Placyd został zabity z rozkazu Wiktora, zwierzchnika Chur, który obawiał się utraty wpływów związanej z przekazaniem ziemi Kościołowi. Jego męczeństwo datuje się najczęściej na pierwszą połowę VIII wieku, choć starsza tradycja wiązała początki Disentis już z VII stuleciem. Jego ciało zostało pochowane w krypcie kościoła w Disentis, a następnie w 940 roku przeniesiono je do Zurychu. Po najazdach Saracenów relikwie wróciły na dawne miejsce.

Martyrologium Romanum wspomina św. Placyda z Disentis 11 lipca razem ze św. Sigibertem. Ich kult, obecny zwłaszcza w Gryzonii, został oficjalnie potwierdzony przez papieża Piusa X w 1905 roku.