bł. Ludwik Mroczek

Błogosławiony Ludwik Mroczek urodził się 11 sierpnia 1905 roku w Kętach (Polska). Gdy miał dziesięć lat, zmarł mu ojciec. Odtąd odpowiedzialność za utrzymanie i wychowanie jedenaściorga dzieci spoczęła przede wszystkim na matce. Po zakończeniu szkoły w swojej rodzinnej miejscowości, matka powierzyła młodego Ludwika salezjanom w Oświęcimiu.

Cztery lata później został przyjęty do nowicjatu salezjańskiego w Kleczy Dolnej. Po jego ukończeniu, 7 sierpnia 1922 roku, złożył pierwszą profesję zakonną. Studia filozoficzne odbył w Krakowie, a następnie rozpoczął praktykę pedagogiczną najpierw w Kielcach, a później w Oświęcimiu.

W latach 1928–1933 studiował teologię w Wyższym Seminarium Diecezjalnym w Przemyślu. Tam też 29 czerwca 1933 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk bp. Franciszka Bardy. Następnie pracował z młodzieżą w sierocińcu w Przemyślu, we Lwowie przy Ostrej Bramie, a potem ponownie w Przemyślu.

Wychowankowie cenili go za oddanie, życzliwość i umiejętność budowania z nimi dobrego kontaktu. Chętnie uczestniczył w ich zajęciach i rozrywkach, a zarazem potrafił prowadzić ich ku spowiedzi i Komunii świętej w sposób naturalny, bez przymusu.

Podczas wojny sierociniec w Przemyślu został poważnie uszkodzony, a młodzież rozproszona. Ks. Ludwika przeniesiono wtedy do pracy duszpasterskiej w Częstochowie, gdzie salezjanie organizowali parafię Najświętszego Serca Pana Jezusa na Stradomiu. Po roku trafił do krakowskiej „Łosiówki”, czyli seminarium salezjańskiego, i zajmował się katechizacją w pobliskich szkołach.

22 maja 1941 roku, w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego, gestapo przyjechało do salezjańskiego seminarium, aby aresztować ks. Ludwika Mroczka. W tym czasie odprawiał on Mszę świętą w kaplicy. Funkcjonariusze poczekali na niego w zakrystii, a równocześnie przeszukali jego pokój.

Jako powód aresztowania podano rzekome związki z organizacją wojskową i wspieranie działań Wojska Polskiego w Generalnej Guberni. Miesiąc później przewieziono go z więzienia Montelupich do Auschwitz wraz z jedenastoma współbraćmi. 27 czerwca 1941 roku był tam świadkiem męczeńskiej śmierci czterech salezjanów. Ks. Ludwik przeżył ten dzień obozowej kaźni, ale wyszedł z niego ciężko pobity. Rany nie chciały się goić, puchły i stopniowo prowadziły do zakażenia całego organizmu.

Współwięźniowie zapamiętali go jako człowieka, który mimo cierpienia zachowywał prostą wiarę, spokój i dobroć. Nie mówił wiele, ale potrafił podnieść innych na duchu. Jeden ze świadków wspominał, że rozmowy z nim przynosiły ulgę w miejscu pełnym lęku, złości i bólu.

Stan ks. Mroczka szybko się pogarszał. Lekarze obozowi oczyszczali kolejne ropiejące rany, jednak nie byli w stanie zatrzymać choroby. Zmarł w obozowym szpitalu 5 stycznia 1942 roku. Według relacji świadka jego twarz po śmierci pozostała spokojna i pogodna.

Ksiądz Ludwik Mroczek został beatyfikowany w grupie 9 Męczenników Salezjańskich 6 czerwca 2026 roku w Krakowie przez kardynała Marcello Semeraro. Jego liturgiczne wspomnienie jest obchodzone 23 maja.