św. Magdalena de Canossa

Arystokratka, której nie oczekiwano

Święta Magdalena Gabriella de Canossa przyszła na świat 1 marca 1774 roku w Weronie (Włochy), w rodzinie markizów Canossa. Ród od pokoleń służył Kościołowi i państwu, dlatego narodziny drugiej córki zamiast wyczekiwanego syna, przyjęto z rozczarowaniem. W dodatku już w dzieciństwie doświadczyła bolesnych strat. W 1779 roku zmarł jej ojciec, a niedługo później matka opuściła dom rodzinny. Mimo tych dramatów Magdalena dorastała jako osoba wrażliwa, inteligentna i pełna energii. Co więcej, już jako nastolatka wykazywała niezwykłą wrażliwość na ludzką biedę.

Choroba, która zmieniła wszystko

W wieku piętnastu lat ciężko zachorowała. Przez długi czas balansowała na granicy życia i śmierci. Jednak gdy odzyskała zdrowie, zaczęła intensywnie rozeznawać swoje powołanie. Coraz wyraźniej słyszała w sercu wezwanie do całkowitego oddania się Bogu. Najpierw próbowała życia w klasztorze klauzurowym. Jednak trzykrotnie rezygnowała, ponieważ czuła, że zamknięcie za murami odbiera jej możliwość bezpośredniej służby ubogim. Tymczasem biedni codziennie pukali do bramy rodzinnego pałacu. Dlatego pytała odważnie: Czy dlatego, że urodziłam się markizą, nie mogę mieć zaszczytu służenia Chrystusowi w Jego ubogich?

Proroczy sen, który wyznaczył kierunek

Jak przekazuje Bresciani – współczesny Magdalenie i jej pierwszy biograf – podczas pobytu w Wenecji doświadczyła ona snu o wyraźnie nadprzyrodzonym charakterze. Wizja ta stała się dla niej światłem i potwierdzeniem Bożego planu wobec przyszłego zgromadzenia.

Ujrzała dostojną Panią otoczoną sześcioma młodymi kobietami. Miały na sobie brązowe habity, czarne szale na ramionach, czepki na głowach oraz medaliony z wizerunkiem Matki Bożej Bolesnej. W pewnym momencie Pani przywołała dwie z nich i posłała w tłum dziewcząt, aby nauczały katechizmu. Następnie wskazała kolejnym dwóm przestronną salę szpitalną, zachęcając je do troskliwej opieki nad chorymi. Wreszcie ujęła za ręce dwie ostatnie i zaprowadziła je do wielkiej sali pełnej ubogich, zaniedbanych dzieci – tam pokazała im szkołę jako miejsce przyszłej pracy.

Początek „rewolucji miłości”

W 1799 roku Magdalena przygarnęła pierwsze porzucone dziewczęta. Następnie kupiła niewielki dom w najuboższej dzielnicy Werony, przy parafii św. Zenona. Chociaż nadal mieszkała w pałacu, większość czasu spędzała z podopiecznymi. Z czasem zgromadziła wokół siebie kobiety, które pragnęły żyć podobnym ideałem. W rezultacie w 1808 roku powstało Zgromadzenie Córek Miłości Służebnic Ubogich, znane dziś jako kanosjanki. Magdalena de Canossa opracowała Regułę Życia, w której podkreślała, że każda siostra powinna działać w duchu miłości, łagodności, pokory i apostolskiej gorliwości. Ponadto inspirowała się duchowością Jezusa Ukrzyżowanego oraz Matki Bożej Bolesnej.

Szeroka działalność apostolska

Jej działalność nie ograniczała się jedynie do wychowania dziewcząt. Przeciwnie, obejmowała szeroki zakres dzieł miłosierdzia. Zakładała szkoły dla najuboższych, organizowała katechezy niedzielne, prowadziła rekolekcje oraz tworzyła miejsca formacji duchowej. Dodatkowo odwiedzała szpitale, gdzie opiekowała się rannymi żołnierzami z czasów wojen napoleońskich. Tam poznała hrabinę Karolinę Durni, z którą połączyła ją głęboka duchowa przyjaźń. Co istotne, już około 1800 roku Magdalena opracowała Plan męskiego zgromadzenia. Jednak dopiero w 1831 roku w Wenecji otwarto pierwsze Oratorium Synów Miłości, dając początek Braciom Kanosjanom.

Niezwykła odwaga

W życiu świętej nie brakowało dramatycznych wydarzeń. Pewnego dnia młody mężczyzna groził jej bronią, domagając się wydania dziewczyny, która schroniła się u sióstr. Magdalena zachowała spokój i z niezwykłą siłą przekonywała napastnika. Ostatecznie opuścił dom bez użycia przemocy. Później przyznał, że spojrzenie Magdaleny rozbroiło jego ręce i zdobyło serce.

Ostatnie lata, śmierć i kult

Choć Magdalena de Canossa zmagała się z kruchym zdrowiem, nie przestawała pracować. W listach do sióstr wyrażała całkowite zawierzenie Bożemu Miłosierdziu i Matce Najświętszej. Przede wszystkim powierzała im swoich umiłowanych ubogich. Zmarła 10 kwietnia 1835 roku w Weronie, w piątek przed Niedzielą Palmową, otoczona duchowymi córkami. Kościół docenił jej heroiczne świadectwo życia. Beatyfikował ją papież Pius XII 7 grudnia 1941 roku. Następnie kanonizował ją papież Jan Paweł II 2 października 1988 roku.