św. Marcin z Monte Massico

Święty Marcin z Monte Massico urodził się około 500 roku, prawdopodobnie w szlacheckiej rodzinie z Lacjum (Włochy). Najstarsze przekazy przypisują mu imię Marzio lub Marcius, od którego miała wywodzić się późniejsza forma Martino – Marcin.

Jeszcze jako młody człowiek zamieszkał w skalnej pustelni na górze wznoszącej się nad Cassino. Kiedy około 529 roku przybył tam św. Benedykt z Nursji, obaj przez pewien czas wspólnie pościli i modlili się. Różnili się jednak w rozumieniu życia duchowego. Benedykt chciał łączyć modlitwę z pracą i pomocą miejscowej ludności, natomiast Marcin wybierał przede wszystkim samotność oraz ascezę.

Eremita przeniósł się więc na Monte Massico, położone między Carinolą a Mondragone. Zamieszkał w niewielkiej skalnej grocie, w której przez wiele lat prowadził odosobnione życie. Tradycja przekazuje, że dla zaostrzenia pokuty przykuł się łańcuchem do skały. Św. Benedykt miał go wówczas przekonać, że człowiek oddany Bogu powinien być związany nie żelazem, lecz miłością Chrystusa.

Z czasem wokół Marcina zgromadzili się uczniowie. Powstały dla nich cele oraz niewielki kościół, a pustelnik stał się duchowym ojcem rozwijającej się wspólnoty. Św. Grzegorz Wielki wspominał jego surowe życie oraz cuda przypisywane jego modlitwie.

Marcin zmarł 3 sierpnia 580 roku na Monte Massico. Pochowano go w kościele należącym do miejscowego klasztoru. W 1094 roku biskup Bernard z Carinoli przeniósł jego relikwie do katedry w Carinoli. Miejscowa tradycja czci go jako patrona miasta oraz dawnej diecezji. Martyrologium Romanum wspomina go jako świętego, który prowadził samotne życie i przez wiele lat pozostawał zamknięty w bardzo ciasnej grocie.