bł. Ignacy Antonowicz

Błogosławiony Ignacy Antonowicz urodził się 14 lipca 1890 roku w Więsławicach (Polska). W młodości związał się z salezjanami najpierw jako wychowanek zakładu w Oświęcimiu, a potem jako kapłan. Formację nowicjacką odbył w Daszawie. Następnie studiował we Włoszech. W 1916 roku przyjął w Rzymie święcenia kapłańskie.

Po święceniach podjął pracę dydaktyczną w salezjańskich studentatach we Włoszech. Wykładał dogmatykę najpierw w Foglizzo, a później w Cavaglià, gdzie kształcili się także polscy salezjanie przebywający w Italii. Od 1919 roku służył jako kapelan armii Hallera – najpierw we Włoszech i Francji, a następnie w Polsce.

W 1920 roku został profesorem Studentatu Filozoficznego w Krakowie. Niedługo potem ponownie powierzono mu posługę kapelana wojsk polskich, którą pełnił do 1921 roku. Za swoją służbę otrzymał Krzyż Walecznych.

W latach 1923–1924 pracował jako profesor teologii w Oświęcimiu i redaktor Pokłosia Salezjańskiego. Następnie był katechetą w tamtejszym zakładzie salezjańskim. W kolejnych latach obejmował funkcje kierownicze. Został dyrektorem zakładu i gimnazjum salezjańskiego w Aleksandrowie, a później dyrektorem w Różanymstoku. Od 1934 roku kierował Salezjańskim Instytutem Teologicznym w Krakowie i pełnił urząd radcy inspektorialnego.

Źródła podkreślają, że w życiu zakonnym książ Ignacy Antonowicz uchodził za człowieka sumiennego i dobrze uformowanego. W pracy wychowawczej wyróżniał się taktem, a jako profesor solidnym przygotowaniem i jasnym sposobem przekazywania wiedzy. Wielu szukało u niego także pomocy duchowej w konfesjonale, dlatego cieszył się dużym zaufaniem współbraci i wiernych.

23 maja 1941 roku, gdy wracał z posługi spowiednika od sióstr zakonnych, został aresztowany przez gestapo. Po uwięzieniu trafił do niemieckiego obozu Auschwitz, gdzie doświadczył złego traktowania i okrutnego pobicia. Ignacy Antonowicz zmarł po ciężkiej chorobie 21 lipca 1941 roku w Auschwitz. Kościół ogłosił go błogosławionym 6 czerwca 2026 roku w grupie 9 Męczenników Salezjańskich.