bł. Ignacy Dobiasz

Błogosławiony Ignacy Dobiasz urodził się 14 stycznia 1880 roku w Ciechowicach (Polska). Po ukończeniu szkoły podstawowej udało mu się wyjechać do Włoch, gdzie formował się w salezjańskim środowisku. Po ukończeniu gimnazjum w Valsalice w 1898 roku wstąpił do nowicjatu salezjańskiego w Ivrei. Tam otrzymał sutannę z rąk biskupa Jana Cagliero. W Ivrei złożył także pierwsze śluby zakonne, 6 października 1900 roku. Trzy lata później, 21 września 1903 roku w Lanzo Torinese, złożył profesję wieczystą, wiążąc się ze zgromadzeniem na całe życie.

Formację intelektualną rozpoczął od studiów filozoficznych w Ivrei. Następnie odbył trzyletnią praktykę pedagogiczną w San Benigno Canavese, a studia teologiczne ukończył w Foglizzo. 28 czerwca 1908 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk arcybiskupa Filipella. Zdobyte przygotowanie filozoficzne i teologiczne uzupełnił jeszcze studiami w Akademii Rolnictwa w Turynie. Zakończył je uzyskaniem dyplomu z agronomii.

Po powrocie do ojczyzny pracował duszpastersko i wychowawczo w kilku placówkach salezjańskich. W Oświęcimiu był katechetą szkół miejskich. Następnie posługiwał w Daszawie i Przemyślu. Później trafił do Krakowa. Przez pewien czas pracował także jako wikariusz w Warszawie, po czym ponownie wrócił do Krakowa, gdzie pozostał aż do chwili aresztowania.

Ks. Ignacy Dobiasz należał do salezjanów, których życie nie wiązało się z eksponowanymi stanowiskami, lecz z codzienną, spokojną pracą. Najważniejsze miejsce w jego posłudze zajmowały nauczanie i spowiedź. Uczył różnych przedmiotów, w tym łaciny, którą wykładał już wcześniej we Włoszech jako kleryk. Szczególnie bliska była mu posługa w konfesjonale. Nie uchodził za wybitnego kaznodzieję, dlatego głównym polem pracy duszpasterskiej stała się dla niego spowiedź. Cierpliwość, dobroć, wyrozumiałość i znajomość ludzkich spraw sprawiały, że chętnie szukali u niego pomocy zarówno młodzi, jak i starsi współbracia. Wielu kapłanów, także starszych od niego, powierzało mu swoje sumienie z dużym zaufaniem.

Studenci teologii i młodzi księża cenili go również za dobrą znajomość teologii moralnej. Jednak to konfesjonał był miejscem, w którym najpełniej wykorzystywał swoje doświadczenie i wrażliwość duszpasterską. Spowiadał nieraz przez wiele godzin, rezygnując z odpoczynku, a czasem także z regularnego posiłku.

23 maja 1941 roku, w wigilię uroczystości Wspomożycielki Wiernych, został aresztowany przez gestapo. Następnie deportowano go do Auschwitz. Tam, od razu doświadczył przemocy, wyczerpany pracą ponad siły i pobity przez obozowego kapo zmarł 27 czerwca 1941 roku. Kościół odczytał to jako świadectwo wierności Chrystusowi w czasie prześladowania kapłanów i zakonników i beatyfikował Ignacego Dobiasza 6 czerwca 2026 roku w grupie 9 Męczenników Salezjańskich.